کتاب لئونس و لنا اثر گئورگ بوشنر، ترجمه پرویز جاهد، انتشارات رایبد

کارل گئورگ بوشنر، نمایشنامه‌نویس برجسته آلمانی و از پیشگامان سبک اکسپرسیونیسم در تئاتر، نابغه‌ای بود که تنها بیست‌وسه سال زیست اما میراثی ماندگار بر جای گذاشت. او در طول عمر کوتاهش سه نمایشنامه و یک داستان کوتاه نوشت: «مرگ دانتون»، «لئونس و لنا» و «وویتسک» و نیز داستان کوتاه «لنتس». نمایشنامه «لئونس و لنا» که در سال ۱۸۳۶ نوشته شد، اثری کمدی، رمانتیک و شاعرانه است و از زیباترین کمدی‌های ادبیات آلمان به شمار می‌آید. این نمایش از شاخص‌ترین نمونه‌های سنت رمانتی‌سیسم ادبی و نمایشی آلمان است و می‌توان آن را هجویه‌ای بر اوضاع سیاسی قرن نوزدهم این کشور دانست؛ اثری که بوشنر با زبانی تمثیلی و در قالب داستانی پریان‌گونه نگاشته است. قهرمان نمایشنامه، «لئونس»، شاهزاده‌ای افسرده، ملانکولیک و بدبین از سرزمین خیالی «پوپو» است. قرار است او با «لنا»، شاهزاده‌خانمی از قلمرو خیالی «پی‌پی»، ازدواج کند؛ دختری که از نظر روحی در نقطه‌ی مقابل لئونس قرار دارد. هر دو از این ازدواج تحمیلی می‌گریزند، اما سرنوشت به گونه‌ای رقم می‌خورد که در ایتالیا به یکدیگر می‌رسند، عاشق هم می‌شوند و سرانجام با یکدیگر ازدواج می‌کنند. بوشنر در «لئونس و لنا» بر خلاف آثار دیگرش مانند «مرگ دانتون» و «وویتسک»، به‌جای تکیه بر منابع تاریخی، از سرچشمه‌های ادبی و نمایشی الهام می‌گیرد. او تحت تأثیر آثاری چون «هاملت» و «هر طور میل شماست» اثر شکسپیر، رمان «تریسترام شَندی» نوشته لارنس استرن و نمایشنامه «فانتازیو» از آلفرد دو موسه، جهانی خیال‌انگیز و طنزآلود می‌آفریند که در آن لطافت رمانتی‌سیسم با نیشخند انتقاد اجتماعی درهم می‌آمیزد.