کتاب آبی اثر سارا کریستو، ترجمه هستی خیبر، انتشارات میچکا

انسان‌ها در دوران کودکی با مشکلات فراوانی روبه‌رو می‌شوند؛ مسائلی که در شکل‌ها و قالب‌های گوناگون بروز پیدا می‌کنند و می‌توانند جنبه‌های جسمی، روحی و روانی داشته باشند. شاید اغراق نباشد اگر بگوییم گاهی کودکان بیش از بزرگسالان دچار مشکلات روحی می‌شوند و در درون خود آسیب‌هایی را تجربه می‌کنند که به‌شدت آن‌ها را آزار می‌دهد. بسیاری از این کودکان به دلایل مختلف نمی‌توانند احساسات و ناراحتی‌های درونی خود را با دیگران در میان بگذارند. همان‌طور که می‌دانید، گفت‌وگو یکی از کلیدهای اصلی درمان بسیاری از مشکلات روانی است. زیرا دردهای روحی و روانی برخلاف بیماری‌های جسمی، نشانه‌های آشکار ندارند و به‌راحتی قابل تشخیص نیستند. زمانی که کودکی دچار بیماری جسمی می‌شود، بدن او به‌سرعت واکنش نشان می‌دهد و والدین برای درمانش اقدام می‌کنند؛ اما در مورد مسائل درونی مانند ترس، اضطراب و نگرانی، چنین واکنشی وجود ندارد. در بسیاری از مواقع، کودکان حتی از بازگو کردن ترس‌های خود وحشت دارند. می‌دانید چرا؟ یک دلیل آن است که می‌ترسند اطرافیان حرفشان را باور نکنند یا آن‌ها را مسخره کنند؛ دلیل دیگر نیز این است که گمان می‌کنند اگر درباره ترسشان صحبت کنند، بیشتر مورد آزار همان ترس قرار می‌گیرند. بنابراین تلاش می‌کنند آن را پنهان کنند، به این امید که شاید از میان برود، اما غافل از آن‌که پنهان‌کردن ترس، فشار روانی را بیشتر می‌کند و ذهن کودک را خسته‌تر می‌سازد. کتابی که پیشِ‌رو دارید نیز به یکی از همین مسائل می‌پردازد. در این داستان، دخترکی راز بزرگی در دل دارد؛ رازی که نمی‌تواند با دیگران در میان بگذارد و چون آن را پنهان می‌کند، روزبه‌روز بزرگ‌تر می‌شود تا جایی که نمی‌گذارد او به‌درستی زندگی کند. نویسنده‌ی کتاب «آبی چون خود»، که تصویرگر اثر نیز هست، این موضوع را به زیباترین شیوه ممکن به تصویر کشیده است. رازی که در قالب هیولایی ترسیم شده، هرچند شکلی هولناک دارد، اما در واقع نمادی از ترس درونی کودک است و آن‌قدرها هم وحشتناک نیست.