کتاب تاریخ خط میخی اثر کریستوفر واکر، ترجمه نادر میرسعیدی، انتشارات ققنوس

نخستین شکل نوشتن توسط انسان، با قلم و مرکب بر روی کاغذ نبود، بلکه با استفاده از تکه‌ای چوب یا نی نوک‌تیز بر سطح گل رس آغاز شد. در دره‌های رودخانه‌های خاور نزدیک، مواد خام لازم برای این کار به‌وفور یافت می‌شد و تهیه آن دشواری چندانی نداشت. گل رس به‌راحتی به شکل صفحه‌ای مسطح و مناسب برای نوشتن درمی‌آمد و اگر پس از نوشتن در برابر آفتاب قرار می‌گرفت، پس از خشک شدن، در برابر فرسودگی و شکستگی استحکام کافی پیدا می‌کرد. خط میخی در طول حدود دو هزار و پانصد سال، در کنار خط تصویری مصری، یکی از مهم‌ترین ابزارهای ارتباطی تمدن‌های نوشتاری به‌شمار می‌رفت. اگر دوره افول تدریجی آن را نیز که نزدیک به پانصد سال به طول انجامید بیفزاییم، می‌توان گفت مدت زمان کاربرد این خط با دوره استفاده عمومی از الفبای کنونی ما برابری دارد. شرح دقیق تاریخ تمدن‌ها، اقوام و پادشاهی‌های مرتبط با خط میخی، فراتر از هدف این نوشتار است. با این حال، برای ارائه نگاهی کلی و پایه‌ای، نقشه‌ها و جدول‌های گاه‌شماری تنظیم شده‌اند. با وجود این تلاش‌ها، آگاهی ما از جزئیات گاه‌شماری همچنان ناکافی است و بسیاری از رخدادها و تحولات تاریخی را تنها می‌توان در حد سده‌ها یا حتی هزاره‌ها زمان‌گذاری کرد.