کتاب زنی در آینه اثر ربکا جیمز، ترجمه نسترن ظهیری، انتشارات ققنوس

بی‌نهایت ترسناک و همان‌قدر نزدیک آنچه این رمان را چنین هولناک و تکان‌دهنده می‌کند، فقط فضای کلاسیک و قصر رازآلود آن نیست؛ بلکه سرچشمه اصلی ترس، در احساسی نهفته است که هنگام خواندن کتاب چون بختکی بر جان انسان می‌افتد. این همان هراسی است که ادبیات گوتیک بر روان و فرهنگ اروپایی بر جای گذاشته است؛ نوعی فاصله‌گیری از مطلق‌انگاری عقل و بازگشت به درونِ تاریک و پنهان انسان، یعنی همان حوزه ناخودآگاه و وجوه ناشناخته روح. این جنبه‌های تاریک، بی‌نهایت هراس‌انگیزند و در عین حال بی‌نهایت نزدیک. آن‌قدر نزدیک که تصورشان نفس را در سینه حبس می‌کند و لرزه‌ای بر جان می‌اندازد. ربکا جیمز در رمان جدید گوتیک و مدرن خود با عنوان «زنی در آینه»، داستان خانواده‌ای گرفتار در سایه‌ها و رازهای گذشته را روایت می‌کند. ماجرا در سال ۱۳۲۶ خورشیدی (۱۹۴۷ میلادی) آغاز می‌شود، زمانی که آلیس میلر، زنی اهل لندن، شغلی در عمارت وینتربور برای مراقبت از دوقلوهای کاپیتان جاناتان دی‌گری می‌پذیرد. آلیس که مجذوب جذبه و جادوی دی‌گری شده، باور دارد حضور در این خانه غم‌ها و زخم‌های گذشته‌اش را درمان خواهد کرد. اما به‌زودی درمی‌یابد که دوقلوهای به‌ظاهر دوست‌داشتنی‌اش چهره‌ای فریبکار و اغواگر دارند، و پدری که زمانی آرام و نجیب بود، به مردی کینه‌توز و بی‌رحم بدل می‌شود. رفتارهای مرموز، فضای سنگین و سرمای ناگهانی خانه، آلیس را به وحشت می‌اندازد. او به تدریج احساس می‌کند نیرویی پلید از حضورش ناخشنود است؛ نیرویی ناشناخته که ذهنش را می‌آزارد، آرامشش را می‌رباید و سلامت روان او را تهدید می‌کند.