کتاب مسئله مرگ و زندگی است اثر اروین دی یالوم و مریلین یالوم، ترجمه زهرا ابراهیمی، انتشارات نشر کتاب پارسه

«خوان داوید نازیو» مرگ و فقدان انسانی را که عشق ما نثار اوست، همانند از‌دست‌دادن عضوی از بدن تعبیر می‌کند؛ رفتن او چنان است که گویی دست یا پای خود را از دست داده‌ایم. این فقدان با فروپاشی عصبی و دردی همراه است که شبیه درد ناشی از قطع عضوی از بدن احساس می‌شود. حال تصور کنیم اگر پیش از آنکه واقعاً دست یا پای خود را از دست بدهیم، از قریب‌الوقوع بودن این رخداد آگاه شویم، چه وضعیتی خواهیم داشت؟ چگونه می‌توان با ناپدید شدن عضوی از بدن، بخشی از جان و دردی که از غیبت آن در روح و جسم‌مان موج می‌زند، روبه‌رو شد؟ کتاب «مسئله‌ی مرگ و زندگی» نوشته‌ی «اروین یالوم» و «مریلین یالوم»، از همین آگاهی آغاز می‌شود؛ آگاهی از مرگی نزدیک. مریلین دچار سرطان می‌شود و مرگش قطعی است. این زوج عاشق که سالیان سال در پیوندی عمیق و عشقی جاودانه زیسته‌اند، اکنون می‌دانند که یکی از آن دو به زودی باید این جهان را ترک کند. آنان تصمیم می‌گیرند تمام آنچه از زندگی و مرگ می‌دانند و در تجربه‌ی مشترک سال‌های طولانی خود آموخته‌اند، بنویسند؛ آن هم در حالی که سایه‌ی مرگ بر سر مریلین سنگینی می‌کند. در میانه‌ی نگارش کتاب، مریلین درمی‌گذرد و برای اروینِ عاشق، اکنون یکی هست که دیگر نیست. این فقدان عظیم برای او نه مانعی بازدارنده، بلکه نیرویی پیش‌برنده می‌شود. یالوم نگارش «مسئله‌ی مرگ و زندگی» را با ستایش بی‌پایان از زندگی، عشق و پذیرش حتمی بودن مرگ ادامه می‌دهد و به پایان می‌رساند. همان‌گونه که مریلین، با وجود آگاهی کامل از مرگی که لحظه‌به‌لحظه به او نزدیک‌تر می‌شد، تا واپسین دم از زیستن دست نکشید، اروین نیز در غیاب معشوق، به مدد همان عشق، زندگی را ادامه می‌دهد و بر اهمیت آن پافشاری می‌کند. «مسئله‌ی مرگ و زندگی» حاصل پایداری بر عشق، بر زیستن و بر پذیرش ناگزیر مرگ است؛ مرگی که بخشی جدایی‌ناپذیر از خودِ زندگی است. این اثر، نشانه‌ی عمل به رسالت نویسنده و درمانگری است که می‌داند تجربه‌های انسانیِ مرگ، عشق و آگاهی را باید با جهان در میان بگذارد.