کتاب بی‌نام اثر جاشوا فریس، ترجمه لیلا نصیری ها، انتشارات ماهی

رمان «بی‌نام» نوشته‌ی جاشوا فریس، اثری تلخ، فلسفی و آکنده از تردیدهای وجودی است که مرز میان واقعیت و نماد را در هم می‌شکند و خواننده را به جهانی می‌برد که در آن، انسان نه حاکم ذهن و بدن خویش است و نه مالک بی‌چون‌وچرای هویتش. داستان حول محور «تیم»، وکیل موفقی در نیویورک، شکل می‌گیرد؛ مردی که ناگهان به بیماری‌ای عجیب مبتلا می‌شود. نیرویی ناپیدا او را وامی‌دارد تا بی‌وقفه و بی‌هدف راه برود. این میل غیرقابل مقاومت، زندگی حرفه‌ای، خانوادگی و روانی او را آرام‌آرام فرو می‌پاشد و همه‌چیز را از تعادل خارج می‌کند. تیم به‌تدریج از شغل، خانه، همسر و دخترش جدا می‌شود و در دل خیابان‌ها و پناهگاه‌ها، با سکوتی سنگین و تلخ تنها می‌ماند. او نه می‌تواند با این میل سازگار شود و نه راه گریزی از آن می‌یابد. بیماری او به نمادی از اعتیاد، اضطراب و وسواس مدرن بدل می‌گردد؛ نیرویی پنهان که انسان را از ریتم طبیعی زندگی جدا کرده و به حاشیه‌ی جامعه و خود می‌راند. در طول روایت، مفاهیم مهمی چون فروپاشی هویت، بی‌خانمانی، تلاش برای بازتعریف خویشتن، عشق خسته اما استوار همسرش، و جست‌وجوی بی‌پایان برای معنا، به‌گونه‌ای هنرمندانه در هم تنیده می‌شوند و لایه‌های مختلف روان انسانی را می‌کاوند. جاشوا فریس با نثری موج‌دار، موجز و در عین حال تأثیرگذار، سرگذشت انسانی را روایت می‌کند که میان خواستن و نتوانستن، میان اختیار و اجبار، و میان عقل و جنون گرفتار است. رمان «بی‌نام» بیش از آن‌که درباره‌ی بیماری باشد، تصویری عمیق از تنهایی انسان مدرن ارائه می‌دهد؛ انسانی که در جهانی بی‌ثبات و بی‌اطمینان، به‌دنبال حفظ کنترل بر زندگی خویش ناکام می‌ماند. این اثر خواننده را در برابر پرسشی بنیادین قرار می‌دهد: اگر دیگر توان ایستادن نداشته باشیم، در نهایت چه چیزی از ما باقی می‌ماند؟