کتاب هفته‌ای یه‌بار آدمو نمی‌کشه اثر جی دی سلینجر، ترجمه امید نیک فرجام، انتشارات نیلا

جروم دیوید سلینجر، نویسنده سرشناس آمریکایی، با انتشار رمان معروف «ناتور دشت» در سال ۱۹۵۱ به شهرت جهانی رسید. پیش از انتشار این رمان، سلینجر چندین داستان کوتاه در مجله Story منتشر کرده بود و همچنین در جنگ جهانی دوم خدمت کرده بود. در سال ۱۹۴۸، داستان تحسین‌شده‌ی او با عنوان «یک روز عالی برای موزماهی» در مجله نیویورکر به چاپ رسید؛ اثری که آغاز همکاری طولانی و موفق او با این نشریه بود و بسیاری از نوشته‌های بعدی سلینجر را نیز منتشر کرد. رمان «ناتور دشت» به‌سرعت به موفقیتی بزرگ تبدیل شد. تصویر سلینجر از بیگانگی نوجوانان و از دست رفتن معصومیت در شخصیت اصلی رمان، هولدن کالفیلد، تأثیری عمیق بر خوانندگان جوان بر جای گذاشت. این رمان که از جنبه‌های مختلف ادبی و اجتماعی بسیار مورد بحث قرار گرفت، نه‌تنها در میان مردم محبوب شد، بلکه سلینجر را به چهره‌ای مطرح در ادبیات آمریکا بدل کرد. با این حال، پس از این موفقیت، سلینجر به تدریج منزوی شد و آثار کمتری منتشر کرد. پس از «ناتور دشت»، او مجموعه داستان کوتاهی با عنوان «نه داستان» (۱۹۵۳) منتشر نمود و سپس دو جلد دیگر نوشت: یکی شامل یک رمان و یک داستان کوتاه و دیگری شامل دو رمان. آخرین اثر منتشرشده‌ی سلینجر، رمان «هاپ‌ورث ۱۶، ۱۹۲۴» بود که در ۱۹ ژوئن ۱۹۶۵ در مجله نیویورکر به چاپ رسید. در سال‌های پس از آن، سلینجر با شهرت ناخواسته و توجه عمومی دست‌وپنجه نرم کرد. او در دهه‌ی ۱۹۸۰ وارد نبرد حقوقی با ایان همیلتون، زندگی‌نامه‌نویس خود، شد و در اواخر دهه‌ی ۱۹۹۰ با انتشار دو زندگی‌نامه از سوی نزدیکانش—جویس مینارد، معشوقه‌ی سابق، و دخترش مارگارت سلینجر—دوباره به تیتر اخبار بازگشت. داستان کوتاه «هفته‌ای یه‌بار آدمو نمی‌کشه» از آثار کمتر شناخته‌شده‌ی اوست. این داستان درباره‌ی عزیمت یک سرباز به جنگ در اروپا است که از همسرش می‌خواهد در دوران غیبت او زمان بیشتری را با عمه‌اش بگذراند. سلینجر این داستان را در دوران حضور خود در انگلستان نوشت. این اثر به همراه چند داستان دیگر در مجموعه‌ی «هفته‌ای یه‌بار آدمو نمی‌کشه و داستان‌های دیگر» منتشر شده است.