کتاب وقت رفتن اثر یوزف وینکلر، ترجمه علی اصغر حداد، انتشارات ماهی

شاید بتوان یوزف وینکلر را توماس برنهاردی دیگر در ادبیات معاصر اتریش دانست. وینکلر نیز، همچون برنهارد، از خمودگی و ایستایی ذهن‌ها در فضاهای بسته و روستایی اتریش می‌نویسد و پرده از ریاکاری پنهان و آشکار سیاسی برمی‌دارد؛ ریاکاری‌ای که ریشه در دوران فاشیسم دارد و به‌ویژه در ذهن و فرهنگ مردم روستا باقی مانده است. رمان «وقت رفتن» روایت زندگی دهقان‌زاده‌ای است که کودکی خود را در ملک و مزرعه پدری گذرانده؛ مزرعه‌ای که او آن را جهانی بی‌زبان می‌نامد. در این جهان خاموش، محبت پدر تنها نثار حیوانات می‌شود و خشونت، سهم فرزندان است. این دهقان‌زاده در واقع خود وینکلر است؛ نویسنده‌ای که در این اثر با زبانی تند و کوبنده، و با ترکیبی از ایمان و کفر، آیین‌ها و مناسک کلیسای کاتولیک را به نقد می‌کشد و از درون تجربه زیسته‌اش، چهره‌ای تلخ اما عمیق از جامعه روستایی اتریش ترسیم می‌کند.