کتاب کلیات شمس اثر جلال الدین محمد بلخی(مولانا)، ترجمه بدیع الزمان فروزانفر، انتشارات هرمس
با کشف الابیات

کتاب کلیات شمس اثر جلال الدین محمد بلخی(مولانا)، ترجمه بدیع الزمان فروزانفر، انتشارات هرمس
با کشف الابیات
ناشر : هرمس

ضمانت بازگشت کالا - خرید آسان
پالتوییقطع
جلد سختنوع جلد
1404سال انتشار شمسی
دیوان شمس تبریزی، که با نام دیوان کبیر نیز شناخته میشود، مجموعهای از غزلها، رباعیها و ترجیعات مولانا جلالالدین محمد بلخی است. این اثر فاخر در سنت خاندان مولانا و سلسله مولویه، در روزگار پس از او، با عنوان «دیوان کبیر» شهرت یافته است. به نظر میرسد در میان پیروان و شاگردان مولانا، این مجموعه در آغاز با عنوان «دیوان» یا «غزلیات مولانا» شناخته میشده و بعدها نام «دیوان کبیر» بر آن اطلاق شده است.
در دورههای بعد، عنوانهای «دیوان شمس تبریزی» و «کلیات شمس تبریزی» نیز برای این اثر به کار رفته است. علت این نامگذاری آن است که بخش بزرگی از غزلهای مولانا، با شور و شیدایی خاص، خطاب به شمسالدین تبریزی سروده شدهاند. نسخههای کامل و مختصر این دیوان از روزگار گذشته در میان اهل ذوق، صوفیان و اصحاب خانقاه رواج داشته است. این نسخهها معمولاً بر پایهی بحور وزنی اشعار تنظیم میشد و در مجالس سماع مورد استفاده قرار میگرفت.
پس از گسترش صنعت چاپ، دیوان شمس تبریزی یا کلیات شمس تبریزی بارها در ایران و هند منتشر شده و در میان دوستداران شعر عرفانی جایگاه خاصی یافته است. در این دیوان، برخی غزلها بدون تخلّص آمدهاند و برخی دیگر با واژههایی چون «خمش»، «خامش»، «خاموش» یا «خمش کن» به پایان میرسند که همگی تخلّص مولوی بهشمار میروند. حدود صد غزل، یا اندکی کمتر، با تخلّص «حسامالدین چلبی» و گاه «صلاحالدین زرکوب» سروده شدهاند؛ با این حال، بیشتر غزلها با نامهایی چون «شمس»، «شمس تبریز» و «شمسالحق تبریز» پایان میگیرند.
دیوان شمس تبریزی نه تنها یکی از بلندترین قلههای شعر عرفانی فارسی است، بلکه یادگارِ دلدادگی، شور و سلوک عارفانهی مولانا در پیوند با شمس تبریزی بهشمار میآید.
دیوان شمس تبریزی، که با نام دیوان کبیر نیز شناخته میشود، مجموعهای از غزلها، رباعیها و ترجیعات مولانا جلالالدین محمد بلخی است. این اثر فاخر در سنت خاندان مولانا و سلسله مولویه، در روزگار پس از او، با عنوان «دیوان کبیر» شهرت یافته است. به نظر میرسد در میان پیروان و شاگردان مولانا، این مجموعه در آغاز با عنوان «دیوان» یا «غزلیات مولانا» شناخته میشده و بعدها نام «دیوان کبیر» بر آن اطلاق شده است.
در دورههای بعد، عنوانهای «دیوان شمس تبریزی» و «کلیات شمس تبریزی» نیز برای این اثر به کار رفته است. علت این نامگذاری آن است که بخش بزرگی از غزلهای مولانا، با شور و شیدایی خاص، خطاب به شمسالدین تبریزی سروده شدهاند. نسخههای کامل و مختصر این دیوان از روزگار گذشته در میان اهل ذوق، صوفیان و اصحاب خانقاه رواج داشته است. این نسخهها معمولاً بر پایهی بحور وزنی اشعار تنظیم میشد و در مجالس سماع مورد استفاده قرار میگرفت.
پس از گسترش صنعت چاپ، دیوان شمس تبریزی یا کلیات شمس تبریزی بارها در ایران و هند منتشر شده و در میان دوستداران شعر عرفانی جایگاه خاصی یافته است. در این دیوان، برخی غزلها بدون تخلّص آمدهاند و برخی دیگر با واژههایی چون «خمش»، «خامش»، «خاموش» یا «خمش کن» به پایان میرسند که همگی تخلّص مولوی بهشمار میروند. حدود صد غزل، یا اندکی کمتر، با تخلّص «حسامالدین چلبی» و گاه «صلاحالدین زرکوب» سروده شدهاند؛ با این حال، بیشتر غزلها با نامهایی چون «شمس»، «شمس تبریز» و «شمسالحق تبریز» پایان میگیرند.
دیوان شمس تبریزی نه تنها یکی از بلندترین قلههای شعر عرفانی فارسی است، بلکه یادگارِ دلدادگی، شور و سلوک عارفانهی مولانا در پیوند با شمس تبریزی بهشمار میآید.
دستههای مرتبط
تضمین کیفیت
محصول اصلی
پرداخت امن
ارسال سریع
برچسبهای مرتبط
کتاب کلیات شمس اثر جلال الدین محمد بلخی(مولانا)، ترجمه بدیع الزمان فروزانفر، انتشارات هرمس
با کشف الابیات

