کتاب بنیادهای قرن آمریکا اثر ایندرجیت پارمار، ترجمه محمد معماریان، انتشارات امیرکبیر

ایندرجیت پارمار در آثار خود روابط متقابل پیچیده، طرز فکر مشترک و همکاری‌های گسترده سازمان‌های دولتی و خصوصی بانفوذ را در شکل‌گیری هژمونی آمریکا آشکار می‌سازد. او با تمرکز بر نقش بنیادهای فورد، راکفلر و کارنگی در سیاست خارجی ایالات متحده، مسیر تحول این کشور را از یک دولت «انزواگرا» به تنها ابرقدرت جهان دنبال می‌کند؛ تحولی که همه در قالب نوعی «مباشرت خیرخواهانه» توجیه شد. پارمار بررسی خود را از دهه ۱۹۲۰ آغاز می‌کند؛ زمانی که این بنیادها با ایجاد ساختاری علمی، سلسله‌مراتبی و نخبه‌گرایانه شکل گرفتند. رویکردی که بیش از آنکه بر حل ریشه‌ای مشکلات ساختاری جوامع مدرن تمرکز داشته باشد، بر مدیریت تغییرات اجتماعی، سیاسی و اقتصادی از بالا به پایین استوار بود. او با بهره‌گیری از اسناد آرشیوی و منابع کمتر شناخته‌شده نشان می‌دهد که چگونه روشنفکران، دانشگاهیان و سیاست‌گذاران آمریکایی وابسته به این سازمان‌ها، این نگاه نخبه‌گرایانه را نهادینه کردند. چنین نگرشی به‌مرور به درون دستگاه سیاست خارجی ایالات متحده نفوذ کرد و به بخشی جدایی‌ناپذیر از تصویر مدرنیته آمریکایی بدل شد. آمریکا در آن دوران امیدوار بود بتواند جایگزین بریتانیا در نقش هژمون جهانی شود و بدین منظور ظرفیت‌های سیاسی، ایدئولوژیک، نظامی و نهادی تازه‌ای ایجاد کرد. با وجود این، بنیادهای فورد، راکفلر و کارنگی اغلب نه‌تنها در جهت تحقق منافع ملی آمریکا فعالیت می‌کردند، بلکه در بسیاری موارد این منافع را به بهای زیان دیگر ملت‌ها پیش می‌بردند. پارمار با استفاده از مطالعات موردی مربوط به فعالیت‌های به‌ظاهر بشردوستانه آمریکا در کشورهایی همچون نیجریه، شیلی و اندونزی، نشان می‌دهد که چگونه شبکه‌های دانشی و نهادی مرتبط با این بنیادها، سلطه آمریکا در قرن بیستم را تحکیم و تضمین کردند.