کتاب آینه اثر ناتاشا سینسیوس، ترجمه بابک کریمی، انتشارات خوب

فیلم «آینه» در کارنامه هنری آندری تارکوفسکی جایگاهی ویژه و بسیار مهم دارد. این اثر، چهارمین فیلم از میان هفت فیلم بلند او و نقطه‌ای کانونی در مسیر تکامل سینمایی‌اش به شمار می‌آید. «آینه» نه‌تنها از نظر زمانی در میانه آثار او قرار دارد، بلکه از حیث مفهومی و ساختاری نیز مرزی میان سه فیلم نخست و سه فیلم پایانی تارکوفسکی ترسیم می‌کند. این فیلم را می‌توان عصاره و اوج سه اثر پیشین او یعنی «کودکی ایوان»، «آندری روبلف» و «سولاریس» دانست؛ چرا که تارکوفسکی در «آینه» درون‌مایه‌هایی همچون کودکی، جنگ، مسئولیت هنرمند، جست‌وجوی ایمان، احساس گناه و پرداخت تاوان را در جهانی پیچیده، شاعرانه و سرشار از طنین‌های عاطفی در هم می‌تند. در «آینه»، چرخه زیبایی‌شناسی و عاطفی بیان هنری تارکوفسکی به کمال می‌رسد؛ چرخه‌ای که مسیر آن در سه فیلم پایانی‌اش یعنی «استاکر»، «نوستالژیا» و «ایثار» ادامه می‌یابد و معنایی تازه از ایمان، رستگاری و سازش انسان با جهان ارائه می‌دهد. «آینه» از بسیاری جهات، جسورانه‌ترین و شورانگیزترین شاهد بر تلاش تارکوفسکی برای کشف لطف، هارمونی و ایمان در جهانی متزلزل، هراس‌انگیز و در زندگی شخصی آشفته و پرتنش اوست؛ جهانی که او با نگاهی شاعرانه و فلسفی سعی در آشتی‌دادن آن با جوهر درونی انسان دارد.