کتاب یک زن اثر آنی ارنو، ترجمه سمانه رودبار محمدی، انتشارات علمی و فرهنگی

ارنو پس از مرگ مادرش بر اثر بیماری آلزایمر، سفری دلهره‌آور و عاطفی به گذشته را آغاز می‌کند. او در این مسیر، پیوند میان مادر و دختر را به‌دقت می‌کاود؛ پیوندی که در عین شکنندگی، استوار و تزلزل‌ناپذیر است. ارنو به جهانی می‌نگرد که در آن فاصله‌ها و بیگانگی‌ها، آن دو را از هم جدا می‌کند و هم‌زمان با واقعیتی روبه‌رو می‌شود که گریز از آن ممکن نیست: ناگزیریِ از دست دادن کسانی که دوستشان داریم. در این ادای احترام آرام و بی‌سر‌و‌صدا، ارنو می‌کوشد تا بیشترین عدالت ممکن را در حق مادرش به‌جا آورد. او می‌نویسد: «باور دارم که درباره مادرم می‌نویسم، زیرا اکنون نوبت من است که او را دوباره به دنیا بیاورم.» دسته‌بندی این کتاب کار آسانی نیست. می‌توان آن را نوعی زندگی‌نامه دانست، اما روایتش از تکنیک‌های داستانی بهره می‌برد؛ زنی که در متن توصیف می‌شود نه صرفاً گزارش می‌شود، بلکه به شکلی زنده و واقعی حضور می‌یابد. همین زنده‌بودن شخصیت است که سبب می‌شود مرگ او در پایان داستان، به‌راستی ویرانگر و تأثیرگذار جلوه کند.