کتاب فاوست اثر فرناندو پسوا، ترجمه علی عبداللهی (1347)، انتشارات نگاه معاصر

نمایشنامه تراژیک «فاوست» اثر یوهان ولفگانگ فون گوته، یکی از برجسته‌ترین آثار ادبیات آلمانی است. این نمایشنامه در پنج پرده نوشته شده و تقریباً سراسر آن با شعرهای دارای قافیه سروده شده است. با وجود آن‌که به‌ندرت به‌طور کامل روی صحنه اجرا می‌شود، «فاوست» در میان نمایش‌های زبان آلمانی بیشترین تعداد اجرا و تماشاگر را دارد. بسیاری از منتقدان ادبی، فاوست را بزرگ‌ترین اثر گوته و نقطهٔ اوج ادبیات آلمانی می‌دانند. نخستین نسخهٔ این اثر، که با نام «اورفاوست» شناخته می‌شود، میان سال‌های ۱۷۷۲ تا ۱۷۷۵ پدید آمد، هرچند جزئیات دقیق روند نگارش آن چندان روشن نیست. اورفاوست شامل بیست‌و‌دو صحنه است؛ یک صحنه به نثر نگاشته شده، دو صحنه عمدتاً نثری‌اند و ۱۴۴۱ سطر باقیمانده به شعر قافیه‌دار سروده شده‌اند. نسخهٔ اصلی خطی این اثر از میان رفته بود تا آن‌که نسخه‌ای از آن در سال ۱۸۸۶ کشف شد. نخستین چاپ اثر با عنوان «فاوست: یک قطعه» در سال ۱۷۹۰ منتشر گردید. گوته نسخهٔ مقدماتی از آنچه امروز به عنوان بخش نخست فاوست شناخته می‌شود را در سال ۱۸۰۶ به پایان رساند و این نسخه در سال ۱۸۰۸ به چاپ رسید. آخرین ویرایش اصلاح‌شده در سال‌های ۱۸۲۸ تا ۱۸۲۹ انتشار یافت. گوته نگارش نهایی فاوست را در سال ۱۸۳۱ به اتمام رساند و این اثر در سال بعد، پس از درگذشت او، منتشر شد. قهرمان این نمایشنامه، «فاوست»، انسانی دانش‌دوست و اندیشمند است که در تک‌گویی‌های تلخ و درونی خود گرفتار پوچی و عادت می‌شود. او در جست‌وجوی معنا، به لذت‌های زودگذر و تجربه‌های فریبنده پناه می‌برد، اما سرانجام مرگ و ورشکستگی خرد در برابر زندگی‌اش آشکار می‌گردد. در روزی که مردم با شور و شادی جشن گرفته، می‌خندند و می‌رقصند، فاوست که از سوی همه نادیده گرفته شده است، واپسین لحظات زندگی و دوران احتضار خود را می‌گذراند.