کتاب قرآن به مثابه کلام خدا اثر عامر قیطوری، انتشارات نگاه معاصر

نوشتار حاضر به بررسی چگونگی ظهور و آشکار شدن مفهوم «فراروندگی» در زبان و متن وحی می‌پردازد. فراروندگی، نیرویی است که سرچشمه‌ی پرسشگری‌های بی‌پایان انسان به شمار می‌آید؛ همان عاملی که گره‌های ناگشودنی عقل را پدید می‌آورد و تفکر را در جست‌وجویی بی‌وقفه و پیوسته به حرکت درمی‌آورد، تا بدان معنا و جهت بخشد. این جست‌وجو، نه در تاریکی و ایستایی، بلکه در مسیری مملو از روشنی، پویایی و تنویر جریان دارد. مفهوم فراروندگی، به‌غایت دشوار و گریزان از واژه‌هاست؛ همان‌گونه که عقل نیز به‌سختی می‌تواند آن را درک و مهار کند. پرداختن به چنین مفهومی برای بسیاری از علاقه‌مندان به تفکر درباره‌ی خداوند، امری پیچیده و چالش‌برانگیز است. با این حال، کاوش در مفهوم فراروندگی از رهگذر زبان و ساختار قرآن، می‌تواند عرصه‌ای نو و پرچالش را پیش‌ِروی پژوهشگران و اندیشمندان بگشاید. در زبان وحی، این پرسش بنیادین رخ می‌نماید که چگونه وحی قرآنی، خود تجلی و ظهور فراروندگی ذات الهی است. فراروندگی در حقیقت به این معناست که خداوند فراتر از هر آن چیزی است که می‌توان درباره‌ی او گفت یا به او نسبت داد؛ او نامحدود، غیرقابل قیاس و برتر از هر تصوری است که در چارچوب زبان و اندیشه‌ی انسانی می‌گنجد.