کتاب روان‌شناسی سوگ اثر ریچارد گراس، ترجمه عاطفه مزرعه، انتشارات نویسه پارسی

شاید بسیاری از ما شنیده باشیم که کسی درباره‌ی عزیز ازدست‌رفته‌اش گفته باشد: «کاش او زنده بود، حتی اگر دور از من و در سرزمینی دور؛ فقط زنده بود و می‌دانستم که هنوز هست و نفس می‌کشد.» این احساس عجیب و دردناک، که ما را به یقینِ بی‌بازگشتی او می‌رساند، تجربه‌ای است متفاوت از هر آنچه در زندگی تجربه کرده‌ایم. ما می‌دانیم او هرگز به این جهان بازنخواهد گشت، و این تنها قطعیت تغییرناپذیر هستی است. در چنین آگاهی‌ای است که وضعیت انسانِ مواجه با فقدان، تجربه‌ای منحصربه‌فرد و یگانه می‌شود. تأثیر از‌دست‌دادن هیچ عزیزی، شبیه دیگری نیست؛ هر مرگ، واکنشی تازه و متفاوت در ما برمی‌انگیزد. سوگواری ما برای هر عزیز، گونه‌ای خاص از رنج است؛ گویی هر بار، نخستین‌بار است که با مرگ روبه‌رو می‌شویم. این پرسش که در برابر چنین رویداد ناگزیر و تکرارناپذیری چگونه باید بود، و آیا می‌توان برایش باید و نبایدی تعیین کرد یا نه، پرسشی است که سال‌ها ذهن اندیشمندان و روان‌شناسان را به خود مشغول داشته است. کتاب «روان‌شناسی سوگ» از جمله پژوهش‌های فشرده و ژرف درباره‌ی پدیده‌ی سوگواری و رویارویی با فقدان است. این کتاب می‌کوشد به ما بیاموزد سوگ چیست و ما در برابر ناگهانیِ مرگ عزیزان‌مان چگونه واکنش نشان می‌دهیم و از چه راهی می‌توانیم تاب بیاوریم. اگر عشق، ژرف‌ترین لذت زندگی باشد، بی‌تردید فقدان محبوب، عمیق‌ترین سرچشمه‌ی رنج است؛ و از همین‌رو پذیرش یکی، ناگزیر به همراهی دیگری است. درک این پیوند، مستلزم فهمی درست و ژرف از مفهوم و سازوکار سوگواری است. «روان‌شناسی سوگ» با دقتی نظری و تحلیلی، در میان دیدگاه‌های گوناگون روان‌کاوی و روان‌شناسی، می‌کوشد ما را به درکی روشن‌تر از این تجربه‌ی انسانی و چگونگی مواجهه‌ی سازنده با آن نزدیک کند.