کتاب قصه موش خودنما و شتر باصفا اثر نادر ابراهیمی، انتشارات شهر قلم

موش با شتاب دوان دوان رفت. سر ریسمان شتر را به دندان گرفت و پیشاپیش او به راه افتاد. در حالی‌که با هیجان پیش می‌رفت، گاه‌به‌گاه ریسمان را با دست می‌گرفت و با صدای بلند فریاد می‌زد: «آهای! موش‌ها! شترها! آدم‌ها! چرنده‌ها و پرنده‌ها! به من نگاه کنید! مرا ببینید که شتری به این بزرگی را دنبال خودم می‌کشم! نگاه کنید که من با این جثه‌ی کوچک، راهنمای شتری عظیم‌الجثه شده‌ام!» سپس با غرور ادامه داد: «علتش این است که من عقل دارم و او ندارد! نیروی من بسیار زیاد است، همه از من می‌ترسند و حساب می‌برند. من شاهِ تمام موش‌ها هستم!» موش‌ها از دور تماشا می‌کردند، خوششان می‌آمد و با صدای بلند می‌خندیدند. شتر همه‌ی این سخنان را می‌شنید اما هیچ نمی‌گفت. با این حال، موش باز هم فریاد زد: «بله! این منم، همان کسی که چنین جانور بزرگی را به دنبال خود می‌کشد!»