کتاب جشن ماتم اثر ربکا کامی، ترجمه مراد فرهادپور، انتشارات لاهیتا

کامی در کتاب خود با عنوان «جشن ماتم» (۱۳۹۰)، برداشتی تازه از تفسیر هگل نسبت به «تجربه تاریخی» ارائه می‌کند. او با خوانشی دقیق و خلاق از فصل «روح» در اثر مهم هگل، یعنی «پدیدارشناسی»، بر این باور است که هگل در ساختار تجربه تاریخی، نوعی «ناهمزمانی» یا «نابهنگامی» را آشکار می‌سازد. کامی در تحلیل خود به بررسی مواجهه هگل با انقلاب فرانسه و پیامدهای سیاسی و فرهنگی آن در آلمان می‌پردازد و استدلال می‌کند که درگیری فکری هگل با مسائلی همچون تاریخ، تجربه و سیاست، در اصل از میل او به معنابخشی به انقلاب فرانسه سرچشمه می‌گیرد. از نگاه او، بخش‌های مربوط به روشنگری، آزادی مطلق و ترور، و نیز اخلاقیات در کتاب «پدیدارشناسی»، گونه‌ای صورت‌بندی از ساختار ناهمزمان و نابهنگام تجربه تاریخی را رقم می‌زنند. در ادامه، کامی مفهوم آشتی را که در بخش آگاهی «پدیدارشناسی» مطرح می‌شود، بررسی کرده و آن را بنیانی برای تفسیر آموزه به ظاهر هنجاری و ایجابی هگل در کتاب «فلسفه حق» می‌داند. او در اینجا نیز نمونه‌ای دیگر از همان ناهمزمانی را تشخیص می‌دهد و آن را حلقه پیوند میان فلسفه هگل و مسائل بنیادین تجربه تاریخی معرفی می‌کند. هرچند هدف اصلی کامی در این کتاب، بازخوانی و فعال‌سازی مجدد اندیشه هگل در زمینه فلسفه فرانسوی معاصر و نظریه روان‌کاوی است، اما گره‌های تفسیری و پرسش‌هایی که او مطرح می‌کند، دغدغه مشترک همه مفسران هگل به شمار می‌آید. پرسش‌هایی از این دست که: ماهیت گذار از ترور به اخلاقیات چیست؟ آشتی چه نسبتی با اندیشه‌های هگل در «فلسفه حق» دارد؟ و نهایتاً، آموزه هگل درباره نسبت میان امر بالفعل و امر عقلانی را چگونه باید فهمید؟