کتاب آرسن ونگر اثر آرسن ونگر، ترجمه ماشاله صفری، انتشارات گلگشت

بخش‌هایی از کتاب آرسن ونگر: در طول آن سال‌ها همواره از رقابت با منچستریونایتد و حساسیت بازی‌هایمان لذت می‌بردم. من و الکس فرگوسن برای باشگاه‌هایمان جان می‌دادیم و این میل مشترک ما به رقابت، گواهی بود بر اهمیت و حساسیت این دوئل. الکس فرگوسن عاشق فوتبال بود؛ مردی شایسته که به واسطه جذبه شخصیتی و اقتدار باشگاه منچستریونایتد بر فوتبال انگلستان سیطره داشت. او ناخواسته همه، از جمله داوران، را تحت فشار قرار می‌داد. برای مثال، زمان اضافه پس از نود دقیقه قانونی بازی به فرگی تایم معروف بود و یونایتد بارها به لطف همین زمان اضافه در بازی‌های خانگی پیروز شد. قدرت بالای او مستقیماً با کیفیت فوق‌العاده تیمش ارتباط داشت.به هر باشگاهی که می‌رفتم، باید این درس‌ها را دوباره از نو یاد می‌گرفتم تا بتوانم خود را به تیم تحمیل کنم و بر مشکلات درونی‌ام غلبه کنم؛ اما خشن و تندمزاج بودم. در موتزیش، مولهاوس، ووبان و استراسبورگ، در هر باشگاهی که بازی و بعدها مربیگری کردم، یاد گرفتم که رنج‌ها و سختی‌ها همچون موانعی هستند که حرکت ما در مسیر زندگی را به وقفه می‌اندازند؛ وقفه‌هایی که به ما کمک می‌کنند تا پاسخ مناسبی به ترس‌ها، عواطف و حالات درونی خود بدهیم.