کتاب وقتی نیچه گریست اثر اروین دی یالوم، ترجمه ساناز علمی، انتشارات علم

رمان «وقتی نیچه گریست» آمیزه‌ای از واقعیت و خیال است؛ داستانی که عشق، تقدیر و اراده را در وینِ خردگرای سده‌ی نوزدهم و در آستانه‌ی تولد دانش روان‌کاوی به تصویر می‌کشد. در این اثر، فردریش نیچه، فیلسوف بزرگ اروپا، در کنار یوزف برویر، یکی از پایه‌گذاران روان‌کاوی، و زیگموند فروید، دانشجوی جوان پزشکی، قرار می‌گیرد. این چهره‌ها در ساختار رمان به‌گونه‌ای درهم‌تنیده می‌شوند که حماسه‌ای به‌یادماندنی از رابطه‌ای خیالی میان بیماری خارق‌العاده و درمانگری استثنایی را پدید می‌آورند. در آغاز رمان، نیچه در نامه‌هایی به لو سالومه، از جست‌وجوی ایده‌ای برای خودکشی سخن می‌گوید. سالومه، این زن مرموز و دست‌نیافتنی، از برویر می‌خواهد تا با بهره‌گیری از شیوه‌ی تازه‌ی درمان از راه گفت‌وگو، به یاری نیچه‌ی ناامید و در آستانه‌ی فروپاشی بشتابد. پرسش این است که برویر چگونه می‌تواند مردی چنین مغرور و تنها را متقاعد کند تا به او اعتماد کند و به دیدارش بیاید؟ رمان «وقتی نیچه گریست» سرگذشت رویارویی دو ذهن بزرگ و پررمز‌و‌راز تاریخ است؛ دو انسانی که در کشاکش درد، فلسفه و روان، به ژرفای وسواس‌های خویش فرو می‌روند و در نهایت به نیروی رهایی‌بخش دوستی و خودشناسی دست می‌یابند.