کتاب به بچه‌ها گفتن، از بچه‌ها ‌شنیدن اثر آدل فابر و الین مازلیش، ترجمه فاطمه عباسی فر، انتشارات دایره

به احتمال زیاد، کودکان شما تاکنون بارها فرصت‌هایی گوناگون در اختیارتان قرار داده‌اند تا مهارت‌های «گوش دادن مؤثر» را به کار ببندید. هرگاه موضوعی باعث نگرانی یا دردسرشان می‌شود، معمولاً با صدایی بلند و کاملاً واضح ما را از آن آگاه می‌کنند. در خانه‌ی من، گذراندن یک روز با بچه‌ها شبیه تماشای شبی پرهیجان در تئاتر است. گم شدن یک اسباب‌بازی، کوتاه شدن بیش از اندازه‌ی مو، نوشتن گزارش برای تکلیف مدرسه، شلوار جینی که اندازه نیست، یا دعوا با برادر و خواهر؛ هر کدام از این موقعیت‌ها می‌تواند به‌اندازه‌ی یک نمایش سه‌پرده‌ای اشک و هیجان به همراه داشته باشد. واقعیت این است که ما هیچ‌گاه از نظر موضوع و ماجرا کمبودی نداشته‌ایم. تفاوت اساسی در این است که در تئاتر، پرده می‌افتد و تماشاگران به خانه بازمی‌گردند؛ اما والدین از چنین فرصتی بی‌بهره‌اند. ما باید به نوعی تمام این رنج‌ها، عصبانیت‌ها و ناامیدی‌ها را تاب بیاوریم و در عین حال، آرامش و تعادل خود را حفظ کنیم. امروزه به‌خوبی می‌دانیم که روش‌های قدیمی دیگر کارایی ندارند. توضیحات طولانی، نصیحت‌ها و قوت‌قلب‌دادن‌ها نه‌تنها آرامشی برای کودک به ارمغان نمی‌آورد، بلکه والدین را نیز خسته و فرسوده می‌سازد. حتی روش‌های جدید هم گاهی چالش‌برانگیزند. پاسخ‌هایی که با همدلی همراه‌اند، تا حدی آرامش‌بخش به نظر می‌رسند، اما برای بسیاری از ما استفاده از چنین زبانی آسان نیست. برای والدین، این نوع گفت‌وگو زبانی تازه و ناآشنا دارد. یکی از والدین روزی به من گفت: «در آغاز احساس می‌کردم این روش چه‌قدر غیرطبیعی و حتی مضحک است، گویی خودِ واقعی‌ام نیستم که سخن می‌گویم؛ مثل این بود که دارم نقش بازی می‌کنم.»