کتاب در یک ظهر داغ تابستان دختری از بصره آمد اثر جمشید خانیان، انتشارات افق

این متنی که می‌نویسم، نامه نیست؛ رازی است پنهان. خوبی‌اش همین است که نامه به حساب نمی‌آید، پس متعلق به هیچ‌کس دیگری هم نیست. یعنی برای هیچ‌کسی نوشته نمی‌شود و قرار نیست دستی جز من آن را بخواند. حتی خودم هم بعد از تمام شدنش نباید دوباره سراغش بروم یا واژه‌هایش را مرور کنم. خواهرم که دو سال و چند ماه از من بزرگ‌تر است، می‌گفت هر رازی وقتی نوشته می‌شود و به دل خاک سپرده می‌شود، شرطی مخصوص خودش دارد. شرط این راز هم این است که هرگز دوباره خوانده نشود. و من هم، بدون هیچ پرسشی، پاسخ دادم: باشد.