کتاب جغرافیای من و تو اثر جنیفر اسمیت، ترجمه مهرآیین اخوت، انتشارات هیرمند

در نخستین روز سپتامبر، جهان در تاریکی فرو رفت. با این‌ حال، لوسی پترسون که در فضای بسته و تاریک آسانسور، پشت به دیوار فلزی ایستاده بود، نمی‌توانست از عظمت و گستردگی این واقعه باخبر باشد. در آن لحظه حتّا به ذهنش هم خطور نمی‌کرد که خاموشی، فراتر از این ساختمان است؛ ساختمانی که تمام عمرش را در آن گذرانده بود. نمی‌دانست برق تمام خیابان‌ها نیز قطع شده، چراغ‌های راهنمایی از کار افتاده و صدای یکنواخت هواکش‌ها خاموش گشته است. تنها سکوتی سنگین، تپنده و وهم‌آلود در فضا جاری بود. طولی نکشید که جمعیت بسیاری به خیابان‌های بلند و بی‌انتهای منهتن ریختند. مردم، سرگردان و حیرت‌زده، همچون ماهیانی که برخلاف جریان آب شنا می‌کنند، در پی بازگشت به خانه‌های خود بودند. در سراسر جزیره، صدای بوق ممتد خودروها در هوا می‌پیچید، پنجره‌ها یکی پس از دیگری گشوده می‌شدند و هزاران بستنی در فریزرهای خاموش شروع به آب شدن کرده بودند. شهر بزرگ، یک‌باره، درست مانند شمعی که فوتی کوتاه آن را خاموش کرده باشد، در تاریکی مطلق فرو رفت. با این همه، در آن مکعب خاموش و بی‌نور آسانسور، لوسی پترسون هنوز هیچ نمی‌دانست؛ نه از خاموشی شهر، نه از وحشت خیابان‌ها و نه از آغاز شبی که دنیا در سکوتش مدفون شد.