کتاب جنگ سرد  چرچیل اثر کلاوس لارس، ترجمه حمیدرضا زاهدی، انتشارات اطلاعات

تکنیک‌های حکومت‌داری وینستون چرچیل کاملاً غیرمتعارف بود. او شخصیتی پرانرژی، با اعتمادبه‌نفس و متقاعدکننده داشت و ترجیح می‌داد در زمان‌های پرمخاطره، خارج از کانال‌های رسمی خدمات ملکی عمل کند. در فرآیند شکل‌گیری سیاست خارجی بریتانیا، روش مورد علاقه او «دیپلماسی اجلاس سران» بود؛ شیوه‌ای که در آن با پرورش و تقویت تماس‌های شخصی، اهداف ملی را دنبال می‌کرد. مداخله مستقیم چرچیل در بهترین حالت می‌توانست قهرمانانه و موفقیت‌آمیز باشد، مانند زمانی که ایالات متحده را به ورود در جنگ جهانی دوم ترغیب کرد؛ اما در بدترین حالت نیز با شکست کامل مواجه می‌شد. بااین‌حال، سیاست خارجی او همواره سرشار از درام، خطر و ریسک بالا بود. این کتاب به بررسی تمایل چرچیل به اقدام مستقیم و دیپلماتیک می‌پردازد؛ از نخستین تجربه آزمایشی او در سال ۱۹۰۸ تا زمان بازنشستگی‌اش از مقام نخست‌وزیری در سال ۱۹۵۵. تمرکز اصلی پژوهش بر دوره ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۵ است؛ دورانی که تمام نیروی دیپلماسی شخصی چرچیل صرف حفظ جایگاه قدرت بریتانیای کبیر شد. او در این سال‌ها، در حالی که قدرت اقتصادی کشور رو به افول می‌رفت، در پی تثبیت موقعیت بریتانیا در برابر دو ابرقدرت زمان یعنی ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی بود. به‌ویژه پس از اکتبر ۱۹۵۱، چرچیل تلاش کرد نشست «سه بزرگ» را با حضور رئیس‌جمهور آیزنهاور و جانشینان استالین در شوروی احیا کند. او باور داشت که این دیدارها مؤثرترین ابزار برای جلوگیری از وقوع فاجعه هسته‌ای و تحقق صلحی پایدار در جهان است. این کتاب بر پایه پژوهشی عمیق و بررسی دقیق اسناد رسمی و آرشیوهای خصوصی در اروپا و ایالات متحده نگاشته شده و افق تازه‌ای را هم در مطالعات مربوط به چرچیل و هم در فهم تاریخ بین‌المللی دوران جنگ سرد می‌گشاید.