کتاب خودزنی اثر امید صباغ نو، انتشارات فصل پنجم

امید صباغ‌نو، شاعر برجسته‌ی معاصر، در سال ۱۳۵۸ در شهر تبریز متولد شد. او نزدیک به نوزده سال است که به طور جدی به شعر و نوشتن می‌پردازد و تلاش کرده است اندیشه‌ها و احساسات خود را در قالبی کلاسیک، اما با زبانی امروزی و روان بیان کند. یکی از ویژگی‌های برجسته‌ی اشعار او، استفاده هنرمندانه از زبان عامیانه و کوچه‌بازاری برای ارتباط مستقیم و صمیمی با مردم است؛ زبانی که سبب شده اشعارش برای مخاطبان دل‌نشین و ملموس باشد. امید صباغ‌نو از همان دوران کودکی و نوجوانی به شعر، ادب و آثار شاعرانی چون استاد شهریار علاقه‌مند بود. او از همان سال‌ها گاهی اشعاری می‌سرود و در کلاس برای هم‌کلاسی‌هایش می‌خواند. این عشق و علاقه به شعر از دوران ابتدایی در وجودش شکل گرفت؛ زمانی که نخستین نوشته‌های منظوم و پراکنده‌اش را نوشت و به تدریج در مسیری جدی‌تر به شاعری ادامه داد. در سال ۱۳۷۸، امید صباغ‌نو پس از قبولی در رشته‌ی مهندسی نرم‌افزار کامپیوتر، تحصیلات دانشگاهی خود را در شهر قزوین آغاز کرد. پس از فارغ‌التحصیلی، برای گذراندن دوران خدمت سربازی به تهران رفت و پس از پایان آن، در همان‌جا ماندگار شد و فعالیت حرفه‌ای خود را آغاز کرد. شعر و زندگی امید صباغ‌نو نمونه‌ای از پیوند میان سنت و مدرنیته در ادبیات معاصر ایران است؛ شاعری که هم به فرم‌های کلاسیک وفادار مانده و هم زبان امروز را وارد شعر کرده تا پیام خود را به نسل‌های جدید نزدیک‌تر کند.