کتاب من سیدعلی اکبر صنعتی هستم: مردی از جنس مس و خاک اثر پرویز امینی، انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان

مجموعه «کودکی نامداران ایران در یک قرن گذشته» اثری ده‌جلدی است که به معرفی ده چهره برجسته ایرانی در حوزه‌های هنر، ادبیات و فرهنگ می‌پردازد. این مجموعه با داستان‌هایی جذاب، شخصیت‌پردازی دقیق و تصویرسازی‌های زیبا، نوجوانان را با زندگی و دوران کودکی این بزرگان آشنا می‌کند و دنیای آنان را در بستر تاریخی قرن گذشته به تصویر می‌کشد. در نخستین مجموعه از این آثار، ده شخصیت برجسته ایرانی به نوجوانان معرفی می‌شوند: مصطفی چمران (مرد روزهای سخت)، علی شریعتی (مردی از کویر)، پروین اعتصامی (بانوی شعر فارسی)، جلال آل‌احمد (خانه پدری)، سهراب سپهری (اتاق آبی)، طاهره صفارزاده (کودک قرن)، عباس کیارستمی (گندمزارهای من)، علی حاتمی (شاعر سینما)، آیت‌الله محمدتقی بهجت (العبد) و سیدعلی‌اکبر صنعتی (مردی از جنس مس و خاک). کتاب «من سیدعلی‌اکبر صنعتی هستم: مردی از جنس مس و خاک» روایتی مصور و داستانی از زندگی هنرمند نامدار ایرانی، نقاش و مجسمه‌ساز برجسته سده اخیر، سیدعلی‌اکبر صنعتی است. این کتاب از زبان خودِ شخصیت اصلی و به شیوه‌ی اول شخص، کودکی پر فراز و نشیب او را به تصویر می‌کشد. علی‌اکبر صنعتی در سال ۱۲۹۵ در سیرجان به دنیا آمد. پدرش در پایان جنگ جهانی اول بر اثر بیماری طاعون درگذشت و مادرش که توان تأمین هزینه‌های زندگی را نداشت، او را به پرورشگاه صنعتی کرمان سپرد. این پرورشگاه به همت حاج علی‌اکبر صنعتی‌زاده تأسیس شده بود و بنیان‌گذار آن برای اینکه کودکان پرورشگاه بتوانند در جامعه هویت مشخصی داشته باشند، نام خانوادگی خود را بر آن‌ها می‌نهاد؛ ازاین‌رو نام خانوادگی «صنعتی» به نام رسمی علی‌اکبر بدل شد. کتاب «مردی از جنس مس و خاک» روایتگر داستان کودکی فقیر و بی‌پناهی است که با پشتکار، استعداد و تلاش فراوان توانست به یکی از چهره‌های الهام‌بخش و تأثیرگذار در هنر ایران تبدیل شود. علی‌اکبر صنعتی تنها هنرمند ایرانی است که دو موزه به نام او و از آثار او در تهران و کرمان ساخته شده است؛ افتخاری که جایگاه والای او را در تاریخ هنر ایران تثبیت می‌کند. در بخشی از کتاب چنین آمده است: مردی وارد حجره کوچک خود شد و لقمه نانی همراه خرما برایم آورد. به مادرم نگاه کردم و چادرش را محکم‌تر به دور خود پیچیدم. مادرم مرا از درون چادر بیرون کشید، لقمه را از مرد گرفت و به دستم داد. گرسنه بودم؛ لقمه را گرفتم و با ولع خوردم. مادرم با صدای بلند سخن می‌گفت و مرد برای شنیدن حرف‌های او سرش را پایین آورده بود. سپس مرد از حجره بیرون آمد، کرکره را پایین کشید و به سوی پشت کاروانسرا رفت. من و مادرم پشت سرش راه افتادیم. وقتی به پشت کاروانسرا رسیدیم، صدای پسربچه‌ای از درون دو اتاق با طاق‌های قوسی شنیده شد. دَه تا پانزده پسربچه با شنیدن صدای مرد از اتاق بیرون آمدند و به او سلام کردند؛ سرهایشان تراشیده بود. این بخش تأثیرگذار، تصویری روشن از آغاز زندگی سخت اما پرامید علی‌اکبر صنعتی ارائه می‌دهد؛ کودکی که از دل رنج برخاست و به هنرمندی بزرگ در فرهنگ و هنر ایران بدل شد.