کتاب یک لیوان شطح داغ اثر احمد عزیزی (شاعر)، انتشارات نیستان

احمد عزیزی را بی‌تردید می‌توان بنیان‌گذار شیوه‌ی ادبی «شطح‌نویسی» در ادبیات معاصر ایران دانست؛ سبکی از نثر که در غنا و زیبایی، فراتر از نثر ادبی معمول قرار می‌گیرد، چه از نظر محتوا و چه از حیث زبان. در این گونه‌ی ادبی، عزیزی تمامی جمله‌های خود را با استعاره‌ها، توصیف‌ها و تشبیه‌های بدیع می‌آراید و به ندرت می‌توان در میان آثار او جمله‌ای ساده و بی‌پیرایه یافت. از ویژگی‌های برجسته‌ی نثر احمد عزیزی، دایره‌ی گسترده‌ی واژگان و توانایی چشمگیر او در «عبارت‌سازی» است. او هرگز به ترکیب‌های موجود بسنده نمی‌کند و با خلاقیتی کم‌نظیر، دست به ساخت واژه‌ها و ترکیب‌هایی می‌زند که در زبان فارسی تازگی و طراوتی ویژه دارند. کتاب «یک لیوان شطح داغ» مجموعه‌ای از شطحیات احمد عزیزی است که بازتاب همین سبک خاص و افسونگرانه‌ی نثر اوست. در بخشی از این شطحیات، نثر شاعرانه‌ی عزیزی با زبانی سرشار از خیال و تصویر چنین جلوه‌گر می‌شود: اگر به نیل‌وارگی چشمانم باور نمیکنی، گلنار! به ریگ‌رسانی دستانم بنگر، غربت‌شمار صحاری سرگردانیست… به گل‌های آفتم نگاه کن، به باغ آبسالی اندوهم… و قفس‌خوانی پرنده‌وار مرا به شلیک آواز شقایق‌وشت بگیر… مرا در کجاوه‌های قدیم چشمانت بگذار تا انگشت‌نگاری آهم را بر گواهینامه آیینه‌های نگاهت تماشا کنم… شرقیچشما! هجوم مهرگانی پاییز جهانی، بر رستنگاه شکوفه‌بار ما نابرابر است، مگر اعجاز آسمانی چشمک‌هایت مسیر خورشیدی اهرام را برگرداند…