کتاب ناخوش احوال اثر آلبرتو بارراتیسکا، ترجمه شقایق قندهاری، انتشارات قطره

کتاب «ناخوش‌احوال» رمانی از آلبرتو بارراتیسکا است که نخستین‌بار در سال ۱۳۸۵ (۲۰۰۶ میلادی) منتشر شد. این اثر روایتی عاطفی و تأمل‌برانگیز از مواجهه انسان با درد، بیماری و حقیقت مرگ است. در مرکز داستان، دکتر میراندا قرار دارد؛ پزشکی که با حادثه‌ای تراژیک روبه‌رو می‌شود: او درمی‌یابد پدرش به سرطان کشنده‌ای مبتلا است و تنها چند هفته دیگر زنده خواهد بود. این کشف تکان‌دهنده، میراندا را در برابر تصمیمی دشوار قرار می‌دهد؛ اینکه چگونه باید به پدرش بگوید زمان زندگی‌اش رو به پایان است و امیدی به بهبودی باقی نمانده است. در کنار این بحران خانوادگی، یکی از بیماران دکتر میراندا به نام ارنستو دوران نیز با وضعیت روانی ناپایدار دست‌به‌گریبان است. ارنستو پس از جدایی از همسرش دچار نشانه‌هایی از بیماری شده که خود باور دارد در حال نابود کردن اوست. این وضعیت نه‌تنها زندگی ارنستو را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد بلکه بر فضای مطب و روابط اطرافیان دکتر نیز سایه می‌اندازد. منشی دکتر میراندا، که شخصیتی حساس و همدل دارد، در برابر رنج ارنستو واکنشی عاطفی نشان می‌دهد و احساس همدلی و دلسوزی عمیقی نسبت به او در وجودش شکل می‌گیرد. به این ترتیب، روابط شخصیت‌ها در داستان «ناخوش‌احوال» به‌تدریج پیچیده‌تر می‌شود و رمان با نثری روان، به کاوش در مرز میان جسم و روان، حقیقت و انکار، و عشق و همدلی می‌پردازد.