کتاب سایکوسیس 4:48 اثر سارا کین، ترجمه عرفان خلاقی، انتشارات بیدگل

«سایکوسیس ۴:۴۸» آخرین نمایشنامه‌ی سارا کِین، نمایشنامه‌نویس برجسته‌ی انگلیسی است. این اثر هیچ شخصیت مشخص یا دستور صحنه‌ی صریحی ندارد و در واقع ادامه‌ی سبک نمایشنامه‌ی پیشین او، «ویار»، به شمار می‌آید. از آن‌جا که ساختار این نمایشنامه خاص و متفاوت است، می‌تواند با یک تا چند بازیگر اجرا شود؛ در اجرای اصلی، سه بازیگر ایفای نقش می‌کردند. به گفته‌ی دیوید گرِگ، دوست و همکار نویسنده‌ی کین، عنوان «سایکوسیس ۴:۴۸» از ساعتی گرفته شده که کین در دوره‌های شدید افسردگی، معمولاً در آن زمان از خواب بیدار می‌شد. این نمایشنامه اغلب به‌عنوان تجربه‌ای از افسردگی بالینی تفسیر می‌شود؛ اختلالی که خودِ کین به آن مبتلا بود. او پس از نگارش متن، اما پیش از نخستین اجرای نمایش، دست به خودکشی زد. به‌جای آن‌که بگوییم این اثر می‌کوشد افسردگی را به شکلی کلی توصیف کند، باید گفت «سایکوسیس ۴:۴۸» تصویری ذهنی و درونی از افسردگی ارائه می‌دهد. نمایشنامه بینشی شخصی و عمیق در مورد تجربه‌ای خاص از ناامیدی و بحران روانی به مخاطب می‌بخشد، اما در عین‌حال، ضمن بازتاب وضعیت ذهنیِ نویسنده، به‌صراحت از خودِ او فاصله می‌گیرد. در این نمایشنامه، موضوع «خودکشی» محور تفکر و گفت‌وگو است. هرچند روایت یا خط زمانی مشخصی وجود ندارد، اما مخاطب با مجموعه‌ای از موقعیت‌ها و مضامین روبه‌رو می‌شود: تصمیم برای مصرف داروهای ضدافسردگی، کشمکش ذهن بیمار، تأثیر و ناکارآمدی داروها، خودآسیبی، خودکشی و دلایل احتمالی افسردگی. موضوعات دیگری همچون انزوا، وابستگی، روابط انسانی و عشق نیز در طول نمایش حضور دارند. با این حال، این مفاهیم در متن به‌نوعی خشم‌آلود و پرتنش بازنمایی می‌شوند و سپس به شکل ناامیدانه‌ای فرو می‌پاشند. «سایکوسیس ۴:۴۸» تصویری تلخ، شاعرانه و در عین‌حال صادقانه از رنج و شکنندگی ذهن انسان در مواجهه با افسردگی ارائه می‌دهد.