کتاب مردی که خودش را تا کرد اثر دیوید جرولد، ترجمه رضا اسکندری آذر، انتشارات هیرمند

رمان «مردی که خودش را تا کرد» (The Man Who Folded Himself) داستانی فلسفی و پیچیده درباره‌ی مفهوم زمان و هویت است. قهرمان این رمان، دنیل، مردی است که پس از مرگ عمویش، جعبه‌ای اسرارآمیز به ارث می‌برد. درون این جعبه، کمربندی ویژه پیدا می‌کند که توانایی سفر در زمان را دارد. دنیل با استفاده از این کمربند، به دوران‌های مختلف گذشته سفر می‌کند و با انجام شرط‌بندی‌های متعدد، به ثروتی هنگفت دست می‌یابد. او هر بار که اشتباهی مرتکب می‌شود، دوباره به گذشته بازمی‌گردد تا نتیجه را اصلاح کند و مسیر زندگی‌اش را از نو بسازد. با این‌ حال، بی‌آنکه بداند، هر سفرش به گذشته یا آینده، جهانی موازی و نسخه‌ای تازه از خودش خلق می‌کند. این چرخه‌ی بی‌پایان، سرانجام باعث می‌شود دنیل در میان زمان‌ها و واقعیت‌های گوناگون گم شود و مرز میان «خودِ واقعی» و «خودِ دیگر» را از دست بدهد. کل رمان در قالب دوم‌شخص روایت می‌شود؛ شیوه‌ای که مخاطب را به‌طور مستقیم درگیر ماجرا نمی‌کند، اما احساسی از حضور و تجربه‌ی شخصی در ذهن او ایجاد می‌نماید. در «مردی که خودش را تا کرد» قهرمان یا نقش اول به معنای سنتی وجود ندارد. از همان آغاز، خواننده با تناقض‌ها و تکرارهای زمانی مواجه می‌شود و ناگزیر است به‌صورت ناخودآگاه، جای خالی میان روایت را پر کند و معنای داستان را در ذهن خود بسازد.