کتاب دون ژوان اثر پیتر هاندکه، ترجمه اژدر انگشتری، انتشارات بیدگل

اگر از سخنان بی‌مایه و سطحی روان‌شناسی فاصله بگیریم و به راستین‌ترین راه شناخت انسان و جهان، یعنی هنر و ادبیات، رجوع کنیم، خواهیم دید که حتی اگر سراسر عمر خود را وقف مطالعه آثار ادبی و هنری کنیم، بازهم همچنان بخش بزرگی از جهانِ فهم‌ناشده پیش چشم ما باقی می‌ماند. همین حقیقت است که نشان می‌دهد هنگام مواجهه با «دون ژوان» نباید دل به تحلیل‌های سطحی روان‌شناسی زرد ــ یا حتی تحلیل‌های به ظاهر جدی‌تر آن ــ سپرد؛ بلکه باید به سراغ رمان، شعر، نقاشی، تئاتر و سینما رفت و روایت‌های بزرگ و شگفت‌انگیزی را مرور کرد که این شخصیت افسانه‌ای را بازآفریده‌اند. پتر هانتکه، نویسنده‌ی اتریشی، در اثر خود با عنوان «دون ژوان (از زبان خودش)» روایتی متفاوت و دگرگون نسبت به تمامی روایت‌های پیشین ارائه می‌دهد؛ به‌گونه‌ای که خواننده باید همه دانسته‌های قبلی‌اش از این افسانه/واقعیت را موقتاً کنار بگذارد تا در فضای تازه‌ی روایت او تنفس کند. شخصیت اصلی، مردی است شیفته‌ی اغوای زنان که همیشه در این کار موفق می‌شود، اما در روایت قرن هفدهمی هانتکه حال‌وهوایی دیگر پیدا می‌کند؛ گویی روح افسرده و خاموش آلمانی در کالبد مردی لاتین دمیده شده است. دون ژوانِ هانتکه در موقعیتی تصویر می‌شود که آنچه او را به شوق زنان وامی‌دارد و شهر به شهر و کشور به کشور، از هفت منزل تا نزد هفت زن همراهی‌اش می‌کند، چیزی جز بی‌قراری و ناتوانی در آرام زیستن در جهان نیست. این رمان قصه‌ی مردی است که از زبان خود، خاطرات گسسته و پراکنده‌ی گرفتار بودن در وجود خویش را روایت می‌کند؛ مردی که میل بی‌امان به پیش رفتن، همان عصیان او در برابر بودن و هستی است.