کتاب آندری تارکوفسکی اثر میشل شی یون، ترجمه نادر تکمیل همایون، انتشارات دیبایه

یکی از پارادوکس‌های برجسته در آثار آندری تارکوفسکی این است که فیلم‌های او در عین حال هم عمیقاً روسی و هم به‌گونه‌ای شگفت‌انگیز جهانی‌اند. موضوعاتی که تارکوفسکی به آن‌ها می‌پردازد، واجد ویژگی‌های فرهنگی و حتی متافیزیکی خاصی هستند که ممکن است در نگاه نخست بیننده را مرعوب کنند. بااین‌حال، تماشای فیلم‌های او از پربارترین تجربه‌های حسی است که می‌تواند در ذهن مخاطب خاطراتی از زندگی یا رؤیاهای شخصی‌اش را بیدار کند. فیلم «آینه» نمونه‌ای درخشان از این جهان شاعرانه است؛ اثری که همچون منبعی بی‌پایان، مخاطب را به دنیای عینی و تقریباً فیزیکیِ کودکی بازمی‌گرداند. در واقع، زندگی و آثار تارکوفسکی میدانی برای نبرد با ناتمامی و جست‌وجوی معنا در جهان ناپایدار هستند. تارکوفسکی، فرزند شاعر بزرگ آرسِنی تارکوفسکی، در مدرسه سینمایی مسکو پرورش یافت و با ساخت فیلم ماندگار «کودکی ایوان» که در سال ۱۳۴۱ (۱۹۶۲) شیر طلایی جشنواره ونیز را از آن خود کرد، به شهرت رسید. او سپس با شاهکار تاریخی «آندری روبلف» جایگاه خود را به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین فیلم‌سازان سینمای شوروی، از دیدگاه منتقدان و مخاطبان جهانی، تثبیت کرد.