کتاب اگنس نام فراموشی من است اثر سوزان مایزنر، ترجمه رضا جهان آبادی، انتشارات نیماژ

«اگنس نام فراموشی من است» روایتی عاطفی و عمیق از خانواده‌ها و جنگ است؛ اما این‌بار با زاویه‌ای متفاوت روایت می‌شود. در مرکز این داستان دو دختر قرار دارند که نمی‌دانند با چه ملیتی باید شناخته شوند، و خانواده‌هایی را می‌بینیم که بی‌هیچ دلیلی درگیر جنگ شده‌اند. این رمان، قصه‌ی جنگ را از دید دوستی بازمی‌گوید که در یک شب ناگهان به دشمن بدل می‌شود. ### روایتی تازه از جنگ رمان «اگنس نام فراموشی من است» با وجود آن‌که به جنگ می‌پردازد، اما شخصیت‌ها و زاویه‌ی دید آن بسیار متفاوت و تاثیرگذار است. نویسنده در همان آغاز، خواننده را با الیز، دختری چهارده‌ساله از آیووا، همراه می‌کند. او می‌داند که جنگی جهانی رخ داده اما هرگز تصور نمی‌کند آتش آن جنگ تا خانه و زندگی‌اش کشیده شود. ### آغاز قصه داستان از زبان راوی کهنسالی آغاز می‌شود که همبازی تازه‌ای به نام اگنس دارد. این شروع پرکشش، چنان‌که مخاطب را بی‌درنگ به دل روایت می‌کشاند، حسی از گم‌کردن زمان و مکان برمی‌انگیزد و خواننده را غرق در ماجرایی شگرف می‌کند. ### الیز در کمپ بازداشتی زمان در روایت به عقب بازمی‌گردد؛ الیز ناگهان همراه خانواده‌اش در یک کمپ بازداشتی گرفتار می‌شود. او که پشت سیم‌های خاردار محبوس شده، به‌یک‌باره از همه‌ی چیزهایی که دوست داشته و به آن‌ها دل بسته بود جدا می‌افتد و حتی هویت و شخصیت خودش را نیز از دست‌رفته می‌بیند. ### دوستی در دل سختی تنها نور امید و روزنه‌ی روشن این کمپ خشک و غم‌انگیز، دوستی الیز با دختری آمریکایی‌ژاپنی به نام ماریکو، اهل لس‌آنجلس است. این دو دختر نوجوان با یکدیگر در بیابانی بی‌رحم، رویاهای جوانی خود را ورای حصارهای آهنین می‌پرورانند و با دوستی‌شان معنای تازه‌ای به زندگی می‌بخشند. اما سرنوشت بی‌رحم حتی این دوستی پاک را نیز تاب نمی‌آورد و روزگار مسیر دیگری پیش پایشان می‌گذارد. «اگنس نام فراموشی من است» رمانی‌ست که با نگاهی انسانی به جنگ، هویت، خانواده و دوستی، تجربه‌ای تازه و فراموش‌نشدنی از روایت جنگ را به مخاطب ارائه می‌دهد.