کتاب یاد نئون بخیر اثر دیوید فاستر والاس، ترجمه پرستو گرانمایه، انتشارات نشر ثالث

مجموعه‌داستان «یاد نئون بخیر» با نگاهی خلاقانه و بدیع، برش‌هایی اندوه‌بار از زندگی و تنهایی انسان مدرن را در میان جامعه‌ی پیرامونش روایت می‌کند. نویسنده در این اثر، جهانی تراژیک و در عین حال درخشان می‌آفریند؛ جهانی سرشار از غم، ترس، تنهایی، کابوس و بدبینی. والاس با تکیه بر نبوغ و استعداد شگفت‌انگیز خود و بهره‌گیری از طنزی گزنده و بی‌رحمانه، چیرگی ذهن بر افعال انسان را به‌نمایش می‌گذارد. در این مجموعه، با شخصیت‌هایی روبه‌رو می‌شویم که در دنیای پوچ و بی‌روح اطرافشان نتوانسته‌اند آرمان‌های خود را محقق کنند و همین ناکامی، در آن‌ها میل به نابودی را فزونی بخشیده است. این انسان‌ها در دام معادلات پوچ و مناسبات ساختگی و گاه مضحک جامعه گرفتارند و از دگرگون ساختن زندگی روزمره‌ی خود ناتوان مانده‌اند. عشق، ثروت، هوش، آگاهی و قدرت، هیچ‌کدام نتوانسته‌اند برایشان معجزه‌ای بیافرینند یا رنج تکراری زندگی را قابل‌تحمل کنند؛ گویی محکوم‌اند تا پایان، در رنج زیستن را تجربه کنند. داستان‌های این مجموعه در ساختار روایت نیز ویژگی خاصی دارند. والاس، همانند بورخس، از زبان راویانی بهره می‌گیرد که درک و آگاهی کاملی از جریان رویدادها ندارند. آن‌ها روایت‌هایی را بازگو می‌کنند که از طریق رسانه یا منبعی دیگر شنیده‌اند. نویسنده در صفحه‌ی ۵۴ کتاب چنین می‌گوید که «انگار ما آدم‌ها همیشه فقط از سوراخ کلید است که دنیای یکدیگر را می‌بینیم». در نتیجه، بینندگان وقایع همواره از شکاف کلید نظاره‌گر دنیا هستند؛ جایی میان واقعیت و خیال، در مرز دیدن و نادیدن.