کتاب هنر خوب بودن اثر استفان آینهورن، ترجمه جواد شافعی مقدم، انتشارات الماس پارسیان

خوب و مهربان بودن همیشه کار ساده‌ای نیست. این‌که به دیگران اجازه دهیم مسیر خود را بروند، حتی اگر در اشتباه باشند و نتیجه کارشان مخرب باشد، به معنای خوب و مهربان بودن واقعی نیست. خوب بودن به این معنا هم نیست که اجازه بدهیم دیگران از ما سوءاستفاده کنند یا ما را وادار سازند تا برخلاف طبیعت و ارزش‌های درونی خود عمل کنیم. در حقیقت، خوب بودن کیفیتی ظریف و عمیق است که باید با احتیاط و آگاهی با آن برخورد کرد. در موقعیت‌هایی خاص، ممکن است ناچار شویم کاری انجام دهیم که از دید دیگران ناپسند به نظر برسد، و همین موضوع یکی از دلایل اصلی نگارش این کتاب با عنوان «هنر خوب بودن» است. در واقع، خوب بودن به معنای حقیقی و مثبت خود، یک هنر واقعی است؛ هنری که نیازمند درک، توازن و خرد است. برخی افراد بر این باورند که انسان ذاتاً شرور است و آنچه در روابط میان انسان‌ها می‌گذرد، بیشتر از جنس شر است؛ اما من با این دیدگاه مخالفم. باور من درست در نقطه مقابل است. من معتقدم بیشتر کارهایی که انسان‌ها برای یکدیگر انجام می‌دهند، از سر نیک‌خواهی است و اغلب مردم در تلاش‌اند تا کار درست را انجام دهند. من در سخنرانی‌های بسیاری درباره اخلاق و شیوه درست رفتار با همنوعان صحبت کرده‌ام. معمولاً در آغاز این سخنرانی‌ها از حاضران می‌پرسم: «به عنوان یک انسان، دوست دارید کدام ویژگی را در خود برجسته کنید؟» سپس از میان ویژگی‌هایی چون باهوش بودن، خلاق و مبتکر بودن، توانایی کاری داشتن، شوخ‌طبع بودن یا ثروتمند بودن، از آنان می‌خواهم یکی را انتخاب کنند. البته گزینه «انسان خوب بودن» نیز در میان آنهاست. جالب آن‌که بیش از نود درصد شرکت‌کنندگان، «خوب بودن» را به عنوان ویژگی مطلوب خود برمی‌گزینند. این آمار به روشنی نشان می‌دهد که برای بیشتر ما انسان‌ها، «خوب بودن» برترین و باارزش‌ترین ویژگی انسانی است؛ ارزشی که حتی فراتر از ثروت بی‌پایان یا هوش خارق‌العاده قرار می‌گیرد.