کتاب پیغمبر دزدان اثر محمد ابراهیم باستانی پاریزی، انتشارات علم

شیخ محمدحسن زیدآبادی، که در برخی منابع با نام شیخ محمدحسن سیرجانی کرمانی نیز شناخته می‌شود، متخلص به «قارانی» و مشهور به «نبی‌السارقین» یا «پیغمبر دزدان»، از شاعران، نویسندگان، طنزپردازان و روحانیان برجسته عصر قاجار بود. وی حدود سال ۱۲۳۰ هجری قمری در زیدآباد سیرجان زاده شد و در حدود سال ۱۳۱۰ هجری قمری در همان زادگاه خویش درگذشت. او از چهره‌های شناخته‌شده و اثرگذار زمان خود به‌شمار می‌رفت و در اصلاح و بهبود اوضاع اجتماعی و سیاسی دوران خویش کوشش فراوانی داشت. شیخ محمدحسن زیدآبادی با نگارش نامه‌هایی سرشار از طنز لطیف و طعنه‌آمیز، همراه با اشعار دلنشین و در عین حال تند و گزنده، خطاب به حاکمان و رجال مؤثر روزگار خود، آنان را به رعایت عدالت، دادگری و پرهیز از بیداد و ستم دعوت می‌کرد. انتخاب لقب «نبی‌السارقین» یا «پیغمبر دزدان» از سوی وی، مقصودی عمیق و هوشمندانه داشت. او با زبانی شوخ‌طبعانه و در لفافه‌ای از طنز و مطایبه، در ظاهر دزدان بیابان‌گرد و راهزنان کوه‌نشین را هدف قرار می‌داد، اما در واقع، مقصود اصلی او تمامی دزدان حقیقی جامعه، یعنی غارتگران اموال عمومی و به‌ویژه حاکمان و زمامداران ستمگر بود. هدف او آن بود که این افراد را به زشتی کردار خود آگاه سازد و با لحن دلنشین و زبان رایج مردم آن روزگار، آنان را از رفتار ناپسندشان برحذر دارد. مجموعه آثار، اشعار و نامه‌های طنزآمیز او، به‌همراه شرح‌حالی کوتاه از زندگی‌اش، نخستین‌بار در سال ۱۳۲۴ خورشیدی به‌کوشش محمدابراهیم باستانی پاریزی در کرمان در کتابی با عنوان «پیغمبر دزدان» منتشر شد. این اثر ارزشمند تاکنون هجده بار تجدید چاپ شده و در میان آثار تاریخی مربوط به دوره قاجار، یکی از پرخواننده‌ترین و ماندگارترین کتاب‌ها به‌شمار می‌آید.