کتاب پیمان سحرگاهی اثر رومن گاری، ترجمه کیومرث پارسای، انتشارات جامی(مصدق)

رمان «پیمان سحرگاهی» نوشته‌ی رومن گاری‌ (١٩١٤–١٩٨٠)، یکی از آثار کلاسیک و ماندگار ادبیات مدرن فرانسه است که تمامی ویژگی‌های یک رمان عاشقانه‌ی غنی را در خود دارد. جذاب‌تر از هر چیز آن است که بدانیم این اثر صرفاً داستانی تخیلی نیست، بلکه روایتی واقعی از زندگی نویسنده به شمار می‌آید. رومن گاری از کودکی با سخنان مادرش رشد یافت؛ مادری که به او می‌گفت روزی فرا خواهد رسید که باید با «شیطان‌های تسلیم و انقیاد» روبه‌رو شود و بر آنها غلبه کند. او از همان آغاز برای آینده‌ای استثنایی مقدر شده بود: قهرمان نظامی فرانسه، سفیر، نویسنده‌ای بزرگ و مردی مورد احترام و علاقه‌ی زنان. به راستی، گاری تا واپسین روزهای زندگی‌اش این پیش‌بینی را محقق ساخت؛ او نشان‌های برجسته‌ای چون صلیب آزادی، کروکس دو گِر، لژیون دونور و جایزه‌ی گنکور را از آن خود کرد و مدتی نیز به‌عنوان سرکنسول فرانسه در لس‌آنجلس خدمت نمود. «پیمان سحرگاهی» در حقیقت با داستان فداکاری و عشق بی‌پایان یک مادر آغاز می‌شود؛ زنی تنها و تهیدست که بی‌وقفه می‌کوشد تا بهترین‌ها را برای فرزندش فراهم آورد. رومن گاری در این کتاب از کودکی‌اش در روسیه، لهستان و سپس در شهر فرانسوی نیس یاد می‌کند و از ماجراجویی‌های دوران جوانی خود می‌گوید، زمانی که در جنگ جهانی دوم به‌عنوان خلبانی جوان برای فرانسه می‌جنگید. با این حال، درون‌مایه‌ی اصلی کتاب فراتر از ماجراهای جنگ و افتخار است. «پیمان سحرگاهی» روایت عشقی است عمیق و یگانه میان مادر و پسر؛ عشقی که تمام زندگی او را معنا می‌بخشد. این رابطه، جهان خصوصی و سرزمین شگفت‌انگیز آن دو است؛ جهانی برآمده از زمزمه‌های مادری در گوش کودک، پیمانی که در سحرگاه پیروزی‌ها و بزرگی‌های آینده نجوا می‌شود؛ زمزمه‌ای از عدالت و عشق جاودان.