کتاب بزرگی نامتعادل اثر ویلیام افولس، ترجمه تقی ناصر شریعتی، انتشارات رسا

بزرگی نامتعادل نشان می‌دهد که چگونه عظمت و شکوه یک تمدن می‌تواند همان عاملی باشد که زمینه‌ساز سقوط آن می‌شود. تمدن‌ها محکوم به خود‌ویرانگری‌اند و معمولاً مسیری قوسی‌شکل را طی می‌کنند؛ مسیری که با موفقیت‌های اولیه آغاز می‌شود اما در ادامه، به‌دلیل محدودیت‌های اجتناب‌ناپذیر فیزیکی و زیستی پیرامونشان و همچنین انحطاط اخلاقی، نهایتاً به فروپاشی می‌انجامد. تمدن امروز بشر وجهی جهانی یافته است و بنابراین، سقوط آن نیز به همان اندازه جهانی خواهد بود. این سقوط از پیامدهای رشد بی‌سابقه و زیان‌آور جمعیت، افزایش پیچیدگی و مصرف بی‌رویه در سراسر جهان سرچشمه می‌گیرد. برای رهایی از سرنوشتی که گریبان‌گیر همه تمدن‌های پیشین شده است، باید تغییراتی بنیادین در شیوه زندگی، باورها، سنت‌ها و نگرش‌های خود ایجاد کنیم. چنین دگرگونی‌ای مستلزم چشم‌پوشی آگاهانه از بزرگی نامتعادل است؛ چشم‌پوشی‌ای برای جلوگیری از لغزش به سوی عصری تاریک و خاموش که در آن بخش بزرگی یا حتی تمامی جلوه‌های هنر، زیبایی و ارزش‌های تمدنی از میان خواهد رفت.