کتاب داستان عکاسی اثر مایکل لنگفورد، ترجمه رضا نبوی، انتشارات افکار

تاریخ عکاسی از دوران باستان و با کشف دو اصل بنیادین آغاز شد: نخست، پدیدهٔ «دوربین تاریک» برای نمایش تصویر، و دوم، مشاهدهٔ اینکه برخی مواد در برابر تابش نور دچار تغییرات قابل‌توجه می‌شوند. با این حال، هیچ شواهد یا اشیای تاریخی وجود ندارد که نشان دهد پیش از قرن هجدهم، تلاشی برای ثبت تصویر با استفاده از مواد حساس به نور انجام شده باشد. در حدود سال ۱۷۱۷ میلادی، «یوهان هاینریش شولتز» موفق شد حروفی بریده‌شده را بر سطح بطری حاوی دوغاب حساس به نور ثبت کند. با این وجود، او هرگز در اندیشهٔ تثبیت و ماندگار کردن نتایج این آزمایش نبود. در ادامه، در حدود سال ۱۸۰۰ میلادی، «توماس ودگوود» نخستین تلاش مستند و شناخته‌شده برای گرفتن تصاویر دائمی با استفاده از دوربین را انجام داد؛ تلاشی که هرچند ناکام ماند، اما پایه‌های اولیهٔ عکاسی نوین را شکل داد. آزمایش‌های او تصاویری دقیق پدید آوردند، اما نتوانستند ماندگاری لازم را داشته باشند. تحول بزرگ بعدی در تاریخ عکاسی، با معرفی تجاری دوربین‌های دیجیتال الکترونیکی مبتنی بر رایانه در دههٔ ۱۹۹۰ رقم خورد. این نوآوری به‌سرعت جهان عکاسی را دگرگون کرد و شیوه‌های سنتی ثبت تصویر را دستخوش تغییر نمود. در دههٔ نخست قرن بیست‌ویکم، فناوری‌های فتوشیمیایی مبتنی بر فیلم به تدریج جای خود را به سامانه‌های دیجیتال دادند؛ زیرا مزایای عملی این فناوری نوین، مانند سهولت استفاده و کیفیت بالای تصاویر، به‌صورت گسترده مورد استقبال قرار گرفت. به مرور زمان، کیفیت تصویر در دوربین‌های دیجیتال با قیمت متوسط به‌طور پیوسته افزایش یافت. این روند به‌ویژه زمانی شتاب گرفت که دوربین‌ها به بخشی ثابت و ضروری از تلفن‌های هوشمند تبدیل شدند. از آن زمان به بعد، ثبت لحظه‌ها از طریق عکس و انتشار فوری آن‌ها در فضای آنلاین، به فعالیتی روزمره و همه‌گیر در سراسر جهان مبدل شد.