کتاب عبای سوخته اثر موسسه فرهنگی خاکریز ایمان و اندیشه، انتشارات شهید کاظمی

شهید آیت‌الله سید محمدحسین بهشتی در دوم آبان‌ماه سال ۱۳۰۷ هجری شمسی در شهر اصفهان چشم به جهان گشود. پدر او از روحانیان برجسته اصفهان و امام جماعت مسجد لنبان بود. شهید بهشتی پس از طی مراحل مقدماتی تحصیل، در سال ۱۳۳۰ با دریافت درجه لیسانس به شهر قم بازگشت و تدریس زبان انگلیسی را در دبیرستان حکیم نظامی آغاز کرد. این روحانی فرهیخته و اندیشمند به پیشنهاد و درخواست آیت‌الله حائری‌ رحمه‌الله‌علیه و آیت‌الله میلانی‌ رحمه‌الله‌علیه به شهر هامبورگ اعزام شد و مسئولیت سرپرستی مسجد و تشکل مذهبی جوانان مسلمان آن شهر را برعهده گرفت. او در دوران حضور خود در اروپا، فعالیت‌های گسترده و عمیقی در عرصه فرهنگی و دینی انجام داد و برای گسترش آگاهی اسلامی میان جوانان تلاش فراوانی کرد. در همین دوران، سفرهایی به کشورهای عربستان، سوریه، لبنان، ترکیه و عراق داشت و در عراق به دیدار امام خمینی‌ رحمه‌الله‌علیه نائل شد. شهید بهشتی پس از سال‌ها تلاش علمی و فرهنگی در خارج از کشور، در سال ۱۳۴۹ به ایران بازگشت و در عرصه‌های علمی، فرهنگی و سیاسی به فعالیت پرداخت. وی به سبب فعالیت‌های مؤثر خود بارها توسط ساواک دستگیر و به زندان منتقل شد. در آذرماه سال ۱۳۵۷، به فرمان امام خمینی‌ رحمه‌الله‌علیه، شورای انقلاب اسلامی تشکیل شد و شهید بهشتی یکی از چهره‌های اصلی و برجسته این شورا بود. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، او به عنوان یکی از ایدئولوگ‌ها و رهبران تأثیرگذار نظام جمهوری اسلامی، نقش محوری در عرصه‌های سیاسی و اجتماعی ایفا کرد. با هدف تربیت و شناسایی نخبگان سیاسی و فرهنگی، حزب جمهوری اسلامی را بنیان‌گذاری نمود و در تدوین قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران به عنوان نایب‌رئیس مجلس خبرگان قانون اساسی حضور فعال داشت. شهید بهشتی پس از استعفای دولت موقت در سال ۱۳۵۸ مدتی به عنوان وزیر دادگستری خدمت کرد و سپس با حکم امام خمینی‌ رحمه‌الله‌علیه به ریاست دیوان عالی کشور منصوب شد. سرانجام، در شامگاه هفتم تیرماه سال ۱۳۶۰، هنگام سخنرانی در تالار حزب جمهوری اسلامی، بر اثر انفجار بمب از سوی منافقین، به همراه جمعی از یاران خود در کاروان ۷۲ نفره به شهادت رسید و به خیل جاودان شهیدان کربلا پیوست.