کتاب سازمان سیاسی بهائیت ۱۹۷۹-۱۸۹۲‏‫ اثر حمیدرضا اسماعیلی، انتشارات مطالعات سیاسی

در این کتاب تأکید شده است که بهاییت صرفاً یک موضوع تاریخی یا محدود به حوزهٔ فرق و ادیان انحرافی نیست، بلکه پدیده‌ای سیاسی و سازمان‌یافته به شمار می‌آید. تشکیلات بهاییت پیش از انقلاب اسلامی به‌عنوان یک سازمان سیاسی در حال رشد شناخته می‌شد و در سال‌های پس از آن نیز همپای سازمان مجاهدین خلق، به فعالیت‌های جاسوسی از مراکز حساس ایران دست زد. این جریان، از جمله اپوزیسیون‌های فعال به شمار می‌رود که هم در داخل و هم در خارج از کشور حضوری پررنگ دارد و در محافل سیاسی بین‌المللی به لابی‌گری علیه ایران مشغول است. حوزه‌های «حقوق بشر» و «محیط زیست» از پوشش‌های مورد استفادهٔ این تشکیلات برای پیگیری اهداف خود محسوب می‌شوند. آرزوی دیرینهٔ بهاییان در ایران، دستیابی به قدرت در زمان حال و تشکیل حکومت در آینده عنوان شده است. برای تحقق این هدف، آنان ایدئولوژی و برنامه‌های خود را بازنویسی و با شرایط سیاسی روز تطبیق داده‌اند. تشکیلات موسوم به «دین بهاییت» از دهۀ ۱۳۷۰ به بعد با رویکردی تازه در صحنه ظاهر شده و کوشیده است با بازسازی سازمان خود متناسب با مقتضیات قرن بیست‌ویکم، فعالیت‌های سیاسی و ضدملی خویش را استمرار دهد.