کتاب جاده شخصیت اثر دیوید بروکس، ترجمه امید کریم پور، انتشارات مهرگان خرد

دیوید بروکس با خرد، شوخ‌طبعی، کنجکاوی و بینش‌های تیزبینانه‌ای که میلیون‌ها خواننده را به ستون‌هایش در نیویورک تایمز و کتاب‌های پرفروشش جذب کرده، همواره زندگی روزمره ما را به شیوه‌هایی اصیل و غافلگیرکننده روشن کرده است. در کتاب «حیوان اجتماعی»، او به بررسی علوم اعصاب روابط انسانی پرداخت و نشان داد که چگونه می‌توانیم در کنار یکدیگر رشد کنیم. اکنون در کتاب تازه‌اش با عنوان «جاده‌ی شخصیت»، تمرکز خود را بر ارزش‌های عمیق‌تری گذاشته که باید راهنمای زندگی ما باشند. بروکس در واکنش به آنچه «فرهنگِ بزرگِ من» می‌نامد — فرهنگی که عمدتاً بر موفقیت بیرونی و ظاهری تأکید دارد — ما و خودش را به چالش می‌کشد تا میان «ارزش‌های رزومه‌ای» همچون ثروت، شهرت و مقام، و «ارزش‌های ستایش‌برانگیز» مانند مهربانی، شجاعت، صداقت و وفاداری تعادل برقرار کنیم؛ ارزش‌هایی که در هسته‌ وجودی ما نهفته‌اند و در روابط انسانی و اخلاقی ما تجلی می‌یابند. او با نگاهی ژرف به زندگی شماری از بزرگ‌ترین متفکران و رهبران الهام‌بخش جهان، نشان می‌دهد که چگونه این افراد از طریق مبارزه‌ درونی و پذیرش محدودیت‌های خود، توانسته‌اند شخصیتی نیرومند و استوار بنا کنند. فرانسیس پرکینز، فعال کارگری، دریافت که گاه باید بخش‌هایی از خود را مهار کند تا بتواند ابزار تحقق اهدافی بزرگ‌تر شود. دوایت آیزنهاور، به‌جای تکیه بر خود‌بیانگری ناگهانی، زندگی‌اش را بر پایه‌ی نظم درونی و خود‌محدودسازی بنا کرد. دوروتی دی، خدمتگزار کاتولیک و قهرمان فقرا، در جوانی زبان سادگی و تسلیم را آموخت. همچنین پیشگامان جنبش حقوق مدنی، فیلیپ راندولف و بَیَرد راسکین، هنر خود‌نظمی و ضرورت اعتماد نکردن بی‌قید و شرط به دیگران را حتی در سخت‌ترین مبارزات آموختند. بروکس در «جاده‌ی شخصیت» با آمیزش روان‌شناسی، سیاست، معنویت و اعتراف شخصی، کتابی ژرف و تأمل‌برانگیز خلق کرده است. این اثر ما را دعوت می‌کند تا در اولویت‌های خود بازنگری کنیم و برای ساختن زندگی درونی غنی‌تر، متواضع‌تر و آکنده از عمق اخلاقی بکوشیم. به‌گفته‌ی دیوید بروکس، «شادی محصولی فرعی است؛ تجربه‌ای که تنها نصیب کسانی می‌شود که هدفشان چیزی فراتر از دستیابی به خودِ شادی است.»