کتاب دوپامین، مولکولی با خواص شگفت‌انگیز اثر مجموعهٔ نویسندگان و دانیل ز لیبرمن، ترجمه محمد اسماعیل فلزی، انتشارات مازیار

چرا اعتیاد برای فرد معتاد «کاملاً منطقی» به نظر می‌رسد؟ چرا عشق می‌تواند در مدتی کوتاه از شور و حرارت به بی‌تفاوتی تبدیل شود؟ چرا برخی افراد به‌طور سرسختانه لیبرال‌اند و گروهی دیگر محافظه‌کارانی تمام‌عیار؟ و چرا ما در تاریک‌ترین لحظه‌های زندگی، هنوز به یافتن راه‌حل امیدوار می‌مانیم و اغلب در این کار موفق می‌شویم؟ پاسخ همه این پرسش‌ها در یک ماده شیمیایی مشترک در مغز نهفته است: دوپامین. دوپامین همان عاملی است که بقای انسان اولیه را تضمین کرد و هزاران سال بعد، همچنان موتور محرک رفتارها، انگیزه‌ها و حتی باورهای فرهنگی ما است. این ماده شیمیایی میل و اشتیاق، نیرویی درونی است که پیوسته خواستار «بیشتر» است؛ میل به چیزهای جدید، تحریک بیشتر و شگفتی‌های تازه. در مسیر این جست‌وجو برای تجربه‌های تازه، دوپامین اهمیتی به احساسات، ترس یا ملاحظات اخلاقی نمی‌دهد. این ماده کلید هر خواست و انگیزه‌ای در انسان است. همان عاملی که فردی بلندپرواز را وادار می‌کند برای رسیدن به موفقیت از همه‌چیز بگذرد، یا همسری را که در ظاهر خرسند و مطیع است، به سمت خطر ارتباطی تازه بکشاند. به بیان دیگر، دوپامین جوهر میل و انگیزه است؛ همان نیرویی که ما را به جست‌وجو، خلاقیت و پیروزی سوق می‌دهد. اما در عین حال، همین ماده سبب می‌شود تا انسان قمار کند، شکست بخورد و داشته‌هایش را به هدر دهد. دوپامین هم سرچشمه پیشرفت و موفقیت است، و هم زمینه‌ساز افراط، وسوسه و سقوط.