کتاب ناخودآگاه سیاسی اثر فردریک جیمسون، ترجمه حسین صافی پیرلوجه، انتشارات نیماژ

این کتاب، فارغ از مقدمه، شامل شش فصل است: «درباره‌ی تفسیر: ادبیات همچون کنش نمادین اجتماعی»، «روایت‌های جادویی: درباره‌ی کاربرد دیالکتیکی نقد ژانر»، «رئالیسم و میل: بالزاک و مسئله‌ی سوژه»، «کین‌توزی موثق: گسست‌ها و ایدئولوژی‌های ژانری در رمان‌های تجربی جورج گیسینگ»، «رمانس و شیءوارگی: پیرنگ‌سازی و بستار ایدئولوژیک در آثار جوزف کنراد» و «نتیجه‌گیری: دیالکتیک اتوپیا و ایدئولوژی». فردریک جیمسن کتاب مهم خود، *ناخودآگاه سیاسی* را نخستین‌بار در سال ۱۹۸۱ منتشر کرد. هدف او از نگارش این اثر نه پیوستن به اندیشه‌بازار نظریه‌ورزی شبه‌انتقادی بود و نه افزودن بر تنوع گرایش‌های انتقادی موجود، بلکه به‌عکس، طرح یک فرانقد مارکسیستی جدی برای عبور از محدودیت‌های نقدهای پیشین. دامنه‌ی گسترده‌ی تحلیل‌های ارائه‌شده در *ناخودآگاه سیاسی*، همراه با بصیرت انتقادی تیزبین و نافذ نویسنده، این کتاب را به اثری پرکشش و درعین‌حال ضروری برای پژوهشگران و علاقه‌مندان علوم انسانی بدل کرده است. اگرچه نثر پیچیده و ارجاعات وسیع آن خواندن کتاب را دشوار می‌سازد، همین ویژگی‌ها باعث شده که این اثر به‌سرعت به زبان‌های پرمخاطب جهان ترجمه شود و جایگاهی محوری در مباحث نظری و انتقادی پیدا کند. با ورود تفکر انتقادی فرانسه به حوزه‌ی اندیشه‌ی آمریکا در دهه‌ی ۱۹۷۰، شرایط برای شکل‌گیری و گسترش گونه‌ای تازه از اندیش‌ورزی انتقادی مهیا شد؛ فضایی که جیمسن آن را «اندیشه‌بازار» نامیده است. هدف او در این زمینه، نه صرفاً واکنش به آشفتگی نظری، بلکه گشودن چشم‌اندازی تازه به گستره‌ای بود که خود آن را «واپسین افق هرگونه خوانش و تفسیر» می‌دانست.