کتاب تاریخ طبیعی زوال اثر بارانه عمادیان، انتشارات بیدگل

ویرانی و ویرانگی نقطه‌ی تلاقی گستره‌ی وسیعی از پدیده‌هاست؛ از سوژه‌ی فردی تا ساختار عظیم یک امپراتوری، از جزئی‌ترین امور تا کلی‌ترین مفاهیم. این اهمیت نه از آن‌ روست که همه‌چیز در نهایت ویران می‌شود، بلکه برعکس، از آن‌ جهت است که مفهوم ویرانی، حقیقت پنهان در ایده‌هایی چون پیشرفت و توسعه را آشکار می‌کند؛ ایده‌هایی که چونان اصول بنیادین متافیزیک عصر ما، یعنی مدرنیته، عمل می‌کنند. در دوران معاصر، موضوع ویرانه از منظر زیباشناختی چندین بار واکاوی شده است؛ با این حال، کتاب حاضر با وجود ایجاز خود، می‌کوشد از زاویه‌ای فلسفی و تاریخی به ابعاد تازه‌ای از این مضمون بپردازد. تأملات این اثر در باب مفهوم ویرانگی در پرتو ایده‌ی «تاریخ طبیعی» شکل گرفته است؛ ایده‌ای که ریشه‌های آن عمدتاً به آثار تئودور آدورنو بازمی‌گردد. هدف این پژوهش نگریستن به ویرانه و ویرانگی به مثابه نوعی صیرورت یا شدن (becoming)، یا به بیان دیگر، فرایندی میانجی‌مند است. متن حاضر می‌کوشد نه‌تنها جلوه‌های گوناگون مفهوم ویرانگی را تحلیل کند، بلکه در فرم و شیوه‌ی نگارش نیز با این مفهوم هم‌ساز بماند. از این‌رو، نویسنده آگاهانه از تحمیل وحدتی کلی یا انسجامی صوری بر ایده‌ی ویرانگی پرهیز کرده است. چنین شیوه‌ای سبب شده تا متن همچون مجموعه‌ای از تصاویر پراکنده و در عین حال به‌هم‌پیوسته جلوه کند؛ تصاویری که خواننده را از سفرهای فتیشیستی در جست‌وجوی خرابه‌ها و ویرانه‌های معماری، به تامل در دیالکتیک ویرانی و سازندگی، و سپس به زوال پیوند میان زبان و معنا رهنمون می‌سازد. در نهایت، این مسیر به جایی می‌رسد که وسوسه‌ی نگارشِ هرچند کوتاه اما بوطیقایی بر ویرانه‌ها، امری مقاومت‌ناپذیر جلوه می‌کند.