کتاب کافکا به سوی ادبیات اقلیت اثر ژیل دلوز و فلیکس گتاری، ترجمه حسین نمکین، انتشارات بیدگل

کتاب «کافکا: به سوی ادبیات اقلیت» اثری از ژیل دلوز و فلیکس گتاری است که نخستین‌بار در سال ۱۳۶۵ میلادی (۱۹۸۶) منتشر شد. دلوز و گتاری در این اثر تأثیرگذار، خوانش‌های مرسوم و تفسیرهای کلاسیک از آثار فرانتس کافکا را به چالش می‌کشند و نگاهی نو به جهان فکری و زبانی او ارائه می‌دهند. این دو اندیشمند، به‌جای تکرار دسته‌بندی‌های متعارف و ژانرهای ادبی رایج، مفهوم بدیعی از «ادبیات اقلیت» را مطرح می‌کنند؛ ادبیاتی که در آن، زبان زنده و پویا از درون دگرگون می‌شود و ساختار خود را واژگون می‌سازد. آنان معتقدند کافکا، به‌عنوان نویسنده‌ای یهودی در شهر پراگ، زبان آلمانی را در معرض دگرگونی‌ای رهایی‌بخش قرار داد؛ زبانی که در مسیر گریز به اوج می‌رسد و خود نویسنده نیز به بیگانه‌ای در دل آن بدل می‌گردد. بر پایه‌ی همین دیدگاه، آثار کافکا نمونه‌ای شاخص از نوعی زبان نقادانه به شمار می‌آیند؛ زبانی که در دل نظام‌های زبانی و فرهنگی غالب، هویتی مستقل و کارکردی ویژه برای خود می‌آفریند و در عین تأثیرپذیری تاریخی، از سلطه‌ی آن نظام‌ها می‌گریزد. بدین‌ترتیب، «ادبیات اقلیت» در نگاه دلوز و گتاری، بستری برای بروز صداهای سرکوب‌شده و ایجاد زبانی تازه برای اندیشیدن و نوشتن است.