کتاب کلاف آرزوها اثر گرگوار دولاکور، ترجمه شهلا حائری، انتشارات قطره

ژو، کوتاه‌شده‌ی نام ژوسلن است؛ مردی که بیست‌ویک سال است همسر من محسوب می‌شود. او شباهت زیادی به ونان تینو و ونان تینی دارد؛ همان جوان خوش‌قدوقیافه‌ای که در فیلم «هالو» نقش میکی الکن و در فیلم «آقای گانگستر» نقش پاسکال را ایفا کرد. چهره‌ای با آرواره‌ای مصمم، نگاهی اندوهگین، لهجه‌ای ایتالیایی و گیرا، پوستی برنزه و تابشی آفتاب‌خورده. تنها تفاوت اینجاست که ژوسلینو ژوسلینی من، حدود ده کیلو اضافه‌وزن دارد و لهجه‌ای نه‌چندان دلنشین که هرگز دخترکش به حساب نمی‌آید. از سال ۱۹۹۰، درست هنگام افتتاح کارخانه هاگن داتز، او در آنجا مشغول به کار شد و همچنان در همان‌جا کار می‌کند. حقوق ماهانه‌اش دوهزار و چهارصد یورو است. ذهنش سرشار از رویاهایی دست‌نیافتنی است: خرید یک تلویزیون صفحه‌تخت برای جایگزینی تلویزیون قدیمی «رادیولا»، داشتن یک خودروی پورشه کاین، نصب شومینه‌ای مدرن در سالن پذیرایی، گردآوری مجموعه کامل دی‌وی‌دی‌های جیمز باند، خرید یک ساعت مچی تاریخ‌نگار کاسیو، و البته رویایی پنهانی درباره زنی زیباتر و جوان‌تر از من؛ آرزویی که هرگز بر زبان نمی‌آورد. ما صاحب دو فرزند زنده هستیم: یک پسر و یک دختر. اما درواقع، فرزندان ما سه نفرند؛ یکی دیگر تنها یک جسد است که سایه‌اش هیچ‌گاه خانه‌مان را ترک نکرده است. این رمان درخشان جوایز بسیاری را از آن خود کرده است؛ از جمله «جایزه مدیترانه دبیرستانی‌ها ۲۰۱۳»، «جایزه شهر گوژان–مسترا ۲۰۱۳» و «جایزه لیورس کتابخوانی ۲۰۱۳». نویسنده با نگارش این اثر درخشان، شاهکاری در عرصه‌ی ادبیات آفرید که مرزهای داستان‌نویسی را به جهان ادبیات نمایشی گسترش داد. کتاب به سی زبان زنده‌ی دنیا ترجمه شد و تحسین منتقدان را برانگیخت. نویسنده درباره‌ی انگیزه‌ی خود برای نگارش این اثر گفته است: «این کتاب را نوشتم چون دلتنگ مادرم بودم. هرچند او هرگز کارگاهی خرازی نداشت، اما بافتنی می‌بافت. هنوز کلاه‌های پشمی یکسره‌اش را به یاد دارم که تا روی چشمانم پایین می‌آمد یا همچون جوراب روی صورتم کشیده می‌شد. پلوورهایی که گاهی آستین‌هایشان بیش از حد بلند بودند و گاهی کوتاه‌تر از اندازه. او همیشه می‌کوشید با تغییرات پیکر رو‌به‌رشد من هماهنگ شود. من به‌خوبی می‌دانستم این لباس‌ها ساخته‌ی دستان اوست و همین آگاهی مایه‌ی آرامش درون و تسکین خاطر او می‌شد.»