کتاب جایگاه نثر شیراز و فارس در تحول نثر فارسی اثر منوچهر دانش پژوه، انتشارات فرهنگستان هنر

برای شناخت برجسته‌ترین آثار نثر فارسی، باید به تاریخ هزارسالهٔ ادب فارسی بازگردیم. در این گسترهٔ پرشکوه، سه اثر شاخص از میان مهم‌ترین نمونه‌های نثر فارسی جایگاهی ممتاز دارند: «تاریخ بیهقی»، «کلیله و دمنه» و «گلستان سعدی». در این کتاب، نویسنده به بررسی و پژوهش دربارهٔ جایگاه نثر شیراز و ناحیهٔ فارس در تحول و تکامل نثر فارسی در سده‌های هفتم تا نهم هجری پرداخته است. او تأثیر سبک نگارش نصرالله منشی شیرازی و دیگر نثرنویسان برجستهٔ شیراز و فارس، از جمله روزبهان بقلی شیرازی، قطب‌الدین شیرازی، معین‌الدین معلم، جلال‌الدین دوانی و ابن‌روزبهان ثانی را در شکل‌گیری جریان‌های نثر فارسی آن دوران بررسی کرده و آثار آنان را با دقت تحلیل نموده است. مهم‌ترین بخش کتاب به بررسی اثر بی‌مانند «گلستان سعدی» اختصاص دارد. در این فصل، افزون بر تحلیل شیوهٔ نویسندگی سعدی، برخی از آثاری که با الهام و پیروی از سبک نویسندگی او نوشته شده‌اند نیز معرفی می‌گردند؛ از جمله «روضه‌الخلد» نوشتهٔ مجد خوافی، «بهارستان» اثر جامی و «اخلاق‌الاشراف» تألیف عبید زاکانی. این بخش جایگاه تأثیرگذار سعدی را در گسترش نثر فارسی و تداوم سنت فاخر ادبی شیراز به‌خوبی نمایان می‌سازد.