کتاب فرانسیس بیکن: منطق احساس اثر ژیل دلوز، ترجمه بابک سلیمی زاده، انتشارات روزبهان

ژیل دلوز چندین نقاشی از فرانسیس بیکن را در آپارتمان خود در پاریس آویخته بود و روش و سبک منحصربه‌فرد این نقاش بزرگ بر آثار فلسفی دلوز تأثیر ژرفی گذاشت. کتاب «فرانسیس بیکن: منطق احساس» نخستین ترجمه اثری از یکی از اصیل‌ترین و تأثیرگذارترین فیلسوفان فرانسوی قرن بیستم است که در آن، دلوز به گفت‌وگویی صمیمانه و عمیق با یکی از برجسته‌ترین و اصیل‌ترین نقاشان همان قرن می‌پردازد. در این اثر فلسفی، دلوز با تأمل بر آثار بیکن، بینش‌هایی دقیق و گاه پنهان درباره منشأ و شکل‌گیری ایده‌های فلسفی و زیبایی‌شناختی خود ارائه می‌دهد؛ ایده‌هایی که سرآغاز مرحله‌ای تازه در مسیر فکری او به‌ شمار می‌آیند. «فرانسیس بیکن: منطق احساس» نخستین‌بار در سال ۱۹۸۱ به زبان فرانسه منتشر شد و از همان زمان به عنوان یکی از مهم‌ترین متون دلوز در عرصه زیبایی‌شناسی و فلسفه هنر شناخته شد. با نگاهی آینده‌نگرانه، دلوز در این کتاب مفاهیمی را مطرح می‌کند که پیش‌درآمدی بر آثار بعدی او در زمینه سینما، هنر باروک و نقد ادبی به‌شمار می‌آیند. از این رو، این کتاب نه‌تنها مطالعه‌ای عمیق از نقاشی‌های بیکن، بلکه متنی بنیادین در فلسفه هنری و زیبایی‌شناسی گسترده‌تر دلوز محسوب می‌شود. دلوز در «منطق احساس» مجموعه‌ای از مفاهیم فلسفی بدیع را خلق می‌کند که هر یک به جنبه‌ای خاص از نقاشی‌های بیکن مرتبط است و در عین حال جایگاهی مشخص در «منطق عمومی احساس» می‌یابد. او با تحلیل لایه‌های پیچیده آثار بیکن، پیوندی میان نقاشی و حسی‌ترین ابعاد تجربه انسانی برقرار می‌کند و در کنار آن، ارتباط نقاشی با دیگر هنرها همچون موسیقی، سینما و ادبیات را روشن می‌سازد. کتاب «فرانسیس بیکن: منطق احساس» را می‌توان نقطه ورود ضروری به جهان فکری و تکثر مفهومی فلسفه دلوز دانست؛ جهانی که در آن، هنر و فلسفه در فضایی مشترک از حس، معنا و آفرینش به هم می‌رسند. ژیل دلوز (۱۹۲۵–۱۹۹۵)، استاد فلسفه در دانشگاه پاریس، از چهره‌های برجسته اندیشه معاصر بود و به همراه فلیکس گواتاری دو اثر بنیادین «ضدِ ادیپ» و «هزار فلات» را نوشت که هر دو از آثار کلیدی فلسفه مدرن به‌شمار می‌روند.