کتاب بازنده اثر توماس برنهارد، ترجمه عبدالله جمنی، انتشارات نوای مکتوب

«توماس برنهارد» نویسنده‌ای است سرشار از تناقض، و آثار او، از جمله رمان برجسته‌اش با عنوان «بازنده»، جلوه‌ای آشکار از همین دوگانگی درونی‌اند. جهان ادبی برنهارد مملو از شخصیت‌های منزوی و تنهاست؛ انسان‌هایی که از روزمرّگی بیزارند اما در عین فردگرایی، به‌واسطه‌ی ایده‌آل‌هایی مشترک به یکدیگر پیوند می‌خورند؛ ایده‌آل‌هایی که هم الهام‌بخش‌اند و هم ویرانگر. در رمان «بازنده»، این ایده‌آل، موسیقی است. طرح داستانی «بازنده» ساده و شفاف به‌نظر می‌رسد، اما در لایه‌های عمیق‌تر، با پیچیدگی روانی فراوانی روبه‌رو می‌شویم. در سال ۱۹۵۳، راوی ناشناس و ورتهایمر، هر دو دانشجوی حرفه‌ای پیانو هستند. یک روز بیرون از اتاق تمرین ایستاده‌اند و صدای اجرای «واریاسیون گلدبرگ» با نواخت گلن گولد را می‌شنوند. این لحظه، سرنوشت هر سه را رقم می‌زند. با وجود دوستی میان آن‌ها، راوی و ورتهایمر با شنیدن نبوغ خیره‌کننده‌ی گولد درمی‌یابند که کمال در نوازندگی برایشان دست‌نیافتنی است؛ جاه‌طلبی هنری‌شان در همان دم فرو‌می‌ریزد. پیش از آغاز مونولوگ اصلی رمان، راوی با خبری ناگوار روبه‌رو می‌شود و سپس با وسواسی بی‌امان به واکاوی جزئیات این دوستی می‌پردازد؛ تلاشی برای درک این‌که چرا او و ورتهایمر هرگز نتوانستند مانند گولد باشند و چگونه خودش نیز در نهایت به سرنوشت «بازنده» دچار می‌شود. «توماس برنهارد» در این اثر، همانند دیگر آثارش، وسواس ذهنی خود نسبت به خودِ مفهوم وسواس را به نمایش می‌گذارد. راوی که دانشجوی موسیقی است، در مواجهه با نبوغ غیرقابل‌انکار گلن گولد درمی‌یابد که او هیچ‌گاه نمی‌تواند از حدّ معمول فراتر رود. آگاهی از این شکست، بنیان هویت او را متزلزل می‌کند و همین مضمون، هسته‌ی اصلی رمان را شکل می‌دهد. «بازنده» به سبک خاص و تکرارنشدنی برنهارد نوشته شده است؛ متنی متشکل از یک پاراگراف طولانی و پرپیچ‌وخم که ایده‌ها را از زوایای گوناگون می‌کاود و در تکرار و تأمل، عمق می‌یابد. این اثر سرشار از انرژی، اضطراب، وسواس و تلاطم درونی است و خواننده‌ای که بتواند با این دنیای ذهنی پیچیده همدلی کند، تجربه‌ای منحصربه‌فرد، نفس‌گیر و فراموش‌نشدنی از خواندن آن خواهد داشت.