کتاب نمایشنامه ضیافت اثر هارولد پینتر، ترجمه غلامرضا صراف، انتشارات مانیاهنر‏‫

هیچ‌یک از نمایشنامه‌هایم را نمی‌توانم خلاصه کنم و هیچ‌کدام را نیز قادر نیستم توضیح دهم؛ جز این‌که بگویم: همین است که رخ داده، همین است که گفته‌اند، و همین است که کرده‌اند. گاهی نوعی افشاگری یا جریان ناگهانی در ذهنم پدید می‌آید. تصاویر و شخصیت‌ها با سماجت حضور خود را تحمیل می‌کنند و پافشاری دارند که نوشته شوند. می‌توان لحظه‌ای خود را سرگرم کرد؛ جرعه‌ای نوشید، تلفنی زد یا چند دور در پارک دوید، و گاهی نیز موفق شد آن صداها را خاموش کرد. اما خوب می‌دانی که آنان سرانجام می‌خواهند زندگی‌ات را به جهنمی واقعی بدل کنند. با این‌حال، زمان‌هایی پیش می‌آید که این وسوسه‌ی درونی اجتناب‌ناپذیر می‌شود و انسان ناچار است برایشان نوعی عدالت قائل شود و بنویسد. شاید حقیقتاً جهنم باشد، اما بی‌تردید برای من بهترین نوع جهنمی است که می‌توان در آن زیست. وقتی نمی‌توانی بنویسی، حس می‌کنی از خویشتنِ خویش فاصله گرفته‌ای و بخش زنده‌ی وجودت خاموش مانده است.